École biblique et archéologique française de Jérusalem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Szczepana przy École biblique w Jerozolimie niedaleko Bramy Damasceńskiej.

École biblique et archéologique française de Jérusalem (Szkoła Biblijna w Jerozolimie, Ecole Biblique) – najstarsza katolicka uczelnia w Jerozolimie, założona w 1890 roku przy klasztorze dominikańskim przez Marie-Josepha Lagrange'a na życzenie papieża Leona XIII. Szkoła zajmuje się badaniami biblijnymi, szczególnie w zakresie archeologii biblijnej i egzegezy oraz przygotowaniem wykładowców nauk biblijnych. Szkoła wydaje Biblię Jerozolimską.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł utworzenia Szkoły zaczał być realizowany, kiedy w lutym 1889 r. prowincjał dominikański w Tuluzie zdecydował o wysłaniu ojca Marie-Joseph Lagrange'a do dominikańskiego konwentu św. Szczepana w Jerozolimie, w celu założenia szkoły biblijnej[1].

Przybył do Jerozolimy w 1890 r. Pierwszy kontakt z Ziemią świętą ogromnie poruszył o. Lagrange'em:

Quote-alpha.png
Musze powiedzieć (...) że byłem poruszony, prawdziwie pochwycony, porwany przez tę świętą ziemię, pozostawiony sam sobie, by rozkoszować się historią czasów odległych. Tak bardzo kochałem księgę /Biblii/, teraz kontemplowałem kraj! Nie pojawił się we mnie nawet cień wątpliwości, że studia biblijne w Palestynie będą możliwe[2]

Inauguracja działalności 'École pratique d’études bibliques (Szkoły praktycznej studiów biblijnych) miała miejsce 15 listopada 1890 r. Ojciec Lagrange wkrótce potem, w 1892 r., utworzył czasopismo Revue biblique. W 1897 r. zainicjował kongres we Fryburgu, w 1900 r. zapoczątkował serię wydawniczą Études bibliques, a w 1902 r. konferencje w Tuluzie[3].

Ojciec Lagrange zastosował do studiów biblijnych metodę historyczno-krytyczną. Była ona wówczas nowością w biblijnych studiach katolickich. Został posądzony o modernizm i racjonalizm, w wyniku czego otrzymał od władz kościelnych zakaz publikowania oraz w 1907 r. i następnie w 1911 upomnienie. Przyjął te sankcje z pokorą[3].

W 1914 r., gdy Palestyna dostała się pod panowanie osmańskie, został wydalony z kraju. Wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował swe badania i publikacje. Kursy w szkole biblijnej zostały wznowione po wojnie. Zaczęli je prowadzić także profesorzy - uczniowie Ojca Lagrange'a. Podjęto współpracę z francuską Akademią Inskrypcji i Literatury Pięknej, która zamierzając otworzyć szkołę archeologiczną w Jerozolimie, ostatecznie zdecydowała włączyć się w prace Szkoły biblijnej. Od 1920 r. szkoła przyjęła nazwę Francuskiej szkoły biblijnej i archeologicznej w Jerozolimie[3].

Ojciec Paul Dhorme przejął kierownictwo Szkoły i Revue biblique. Ojciec Lagrange mógł poświęcić się pisaniu komentarzy do Ewangelii, chociaż w 1931 r. zmuszony był podjąć kierownictwo szkoły i pisma na nowo aż do 1935 r., kiedy z powodów zdrowotnych musiał powrócić do Francji[3].

Od 1933 r. ze szkołą ściśle związany był o. Roland de Vaux OP, będąc najpierw jej studentem, następnie wykładowcą, a od 1945 do 1965 r. dyrektorem. Specjalizował się w archeologii biblijnej. Brał udział w wykopaliskach w Jerozolimie na Ofelu oraz kierował wykopaliskami w Tell el-Fra'ah (w pobliżu Nablus), utożsamianym z biblijną Tirsą, odkrył Kiriat Jearim związane z Arką Przymierza oraz Sadzawkę Owczą w Jerozolimie. Sławę międzynarodową przyniosły mu prace prowadzone w Chirbet Qumran.

W latach 1982-84 dyrektorem École biblique był o. François Refoulé OP[4].

Przypisy

  1. Le Père Lagrange au service de la Bible - Souvenirs personnels. s. 41.
  2. Le Père Lagrange au service de la Bible - Souvenirs personnels. s. 31.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 « Lagrange (Albert, en religion Marie-Joseph) ». W: Dictionnaire de Biographie Française. T. 19. s. 282-284.
  4. Por. Nouvelles de Jérusalem. . Nr 75, s. 27-28, styczeń 1999. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Katolicka, t.2, Lublin 1976, s. 469.
  • Montagnes, Bernard: Marie-Joseph Lagrange - Une biographie critique. Paryż: Cerf, 2004.
  • « Lagrange (Albert, en religion Marie-Joseph) ». W: Dictionnaire de Biographie Française. Letouzey i Ané Lieu (red.). T. 19. Paryż: 2001, s. 764. ISBN 2-7063-0201-1.
  • Le Père Lagrange au service de la Bible - Souvenirs personnels. Cerf: 1967.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]