Émile Boutroux

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Émile Boutroux
Émile Boutroux
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1845
Francja Montrouge
Data i miejsce śmierci 22 listopada 1921
Francja Paryż

Émile Boutroux (ur. 28 lipca 1845 - zm. 22 listopada 1921) - francuski filozof, jeden z głównych przedstawicieli spirytualizmu oraz przeciwnik materializmu. Jego ideę broniące powiązań religii oraz nauki głosił w czasie znacznego wzrostu nauki w życiu codziennym. W 1898 mianowany do Akademii Nauk a od 1912 roku członek Académie française.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Emile urodził się w 1845 roku w Montrouge w departamencie Hauts-de-Seine niedaleko Paryża. Uczęszczał do liceum Henri IV gdzie zdobył maturę w 1865 roku. Następnie rozpoczął studia w École normale supérieure. Po skończeniu studiów kontynuował naukę na uniwersytecie w Heidelbergu. Na uniwersytecie jego nauczycielem był Hermann von Helmholtz.

Po zakończeniu studiów w 1870 roku został zatrudniony jako profesor filozofii w liceum w Caen. W 1874 roku opublikował swoją pierwszą książkę pt. De la contingence des lois de la nature w której analizował implikację nauki Immanuela Kanta oraz jego wpływ na naukę.

W latach 1874-1876 Emile pracował jako wykładowca na wydziale literatury Uniwersytetu w Nantes. Tamże poznał oraz poślubił Aline Poincaré, siostrę matematyka Henri Poincaré. W 1880 urodził mu się syn, Pierre Boutroux który w przyszłości stał się dość znanym matematykiem oraz historykiem nauki.

W 1888 roku, Emile został mianowany profesorem filozofii współczesnej na paryskiej Sorbonie. W 1898 został mianowany na członka Akademii Nauk a w 1912 został wybrany do Académie française.

Émile Boutroux zmarł w 1921 roku w Paryżu w wieku 76 lat.

Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • De la contingence des lois de la nature (soutenance de thèse, 1874)
  • La Grèce vaincue et les premiers stoïciens (1875)
  • La Philosophie des Grecs, de E. Zeller (traduction, 1877-1884)
  • La Monadologie, de Leibnitz ( 1881)
  • Socrate, fondateur de la science morale (1883)
  • Les Nouveaux Essais, de Leibnitz ( 1886)
  • Questions de morale et d'éducation (1895)
  • De l'idée de loi naturelle dans la science et la philosophie (1895)
  • Études d'histoire de la philosophie, Paris, Félix Alcan (1897)
  • Du devoir militaire à travers les âges (1899)
  • Pascal (1900)
  • Essais d’histoire de la philosophie (1901)
  • La Philosophie de Fichte. Psychologie du mysticisme (1902)
  • Science et religion dans la philosophie contemporaine (1908)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]