Ð
Ð (duża litera Ð, mała litera ð; nazywana eth, eð lub edh, w farerskim: edd) – litera używana dawniej w staroangielskim (anglosaskim), a współcześnie w językach islandzkim i farerskim. Warto zauważyć, że mała litera ð zachowała zakrzywiony kształt charakterystyczny dla średniowiecznych rękopisów, podczas gdy d pisane jest obecnie z prostą laseczką (inaczej niż w średniowieczu).
W obydwu alfabetach, czyli islandzkim i farerskim, litera ð następuje po literze d.
W języku islandzkim ð wymawiane jest jako dźwięczna spółgłoska zębowa, tak jak th w angielskim słowie "them". W farerskim ð nie jest wymawiane, chyba że poprzedza literę r – wówczas wymawia się ją jak g. W staroangielskim ð mogło oznaczać zarówno spółgłoskę dźwięczną (jak w islandzkim), jak i bezdźwięczną. Podobnie wymawiana była litera thorn, która pojawiała się jednak o wiele częściej niż eth. W języku średnioangielskim litera eth już nie występuje.
Mała litera ð używana jest w IPA do oznaczania dźwięcznej zębowej spółgłoski szczelinowej – [ð].
Literę tę należy odróżniać od litery đ, która ma taką samą postać wielkiej litery (Đ). Litera Ð (małe: đ) występuje też w językach: chorwackim, serbskim i bośniackim oraz lapońskim i wietnamskim.
Bardzo zbliżoną lub identyczną postać graficzną ma wielka litera Ɖ ɖ występująca w niektórych językach afrykańskich.
Zobacz też:
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
