Ð

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy litery islandzkiej i farerskiej. Zobacz też: serbsko-chorwacka, lapońska i wietnamska litera Đ.
Ðð

Ð (duża litera Ð, mała litera ð; nazywana eth, lub edh, w farerskim: edd) – litera używana dawniej w staroangielskim (anglosaskim), a współcześnie w językach islandzkim i farerskim. Minuskuła ð zachowała zakrzywiony kształt charakterystyczny dla średniowiecznych rękopisów, podczas gdy majuskuła Ð pisana jest obecnie z prostą laseczką (inaczej niż w średniowieczu).

W obydwu alfabetach, czyli islandzkim i farerskim, litera ð następuje po literze d.

W języku islandzkim ð wymawiane jest jako dźwięczna spółgłoska zębowa, tak jak th w angielskim słowie "them". W farerskim ð nie jest wymawiane, chyba że poprzedza literę r – wówczas wymawia się ją jak g. W staroangielskim ð mogło oznaczać zarówno spółgłoskę dźwięczną (jak w islandzkim), jak i bezdźwięczną. Podobnie wymawiana była litera thorn, która pojawiała się jednak o wiele częściej niż eth. W języku średnioangielskim litera eth już nie występuje.

Mała litera ð używana jest w IPA do oznaczania dźwięcznej zębowej spółgłoski szczelinowej – [ð].

Đđ

Literę tę należy odróżniać od litery đ, która ma praktycznie taką samą postać wielkiej litery (Đ).

Ɖɖ

Bardzo zbliżoną lub identyczną postać graficzną ma też wielka litera ɖ (Ɖ), występująca w niektórych językach afrykańskich.

Zobacz też: