Ą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ą ą

A z ogonkiem (duża litera: Ą; mała litera: ą, łac. a caudata, szw. svansförsett a, lit. a nosinė) – druga litera alfabetu polskiego oznaczająca samogłoskę tylną, nosową, zamkniętą (o nosowe: ǫ).

W języku polskim, podobnie jak i ę, nie zaczyna żadnego wyrazu, gdyż prasłowiańskie wyrazy zaczynające się na samogłoskę nosową zostały poprzedzone przydechowym "w" (np. *ǫžьwąż).

Jest także używana w północno germańskim języku älvdalskim będącym dialektem języka szwedzkiego zapisywanego alfabetem runicznym[1], języku litewskim i w języku navajo, z tym że w zapisie języka litewskiego występuje wyłącznie ze względów historycznych, bowiem jej nosowa wymowa zanikła i obecnie „ą” traktowane jest jako iloczas. Jest znana także w gwarach łemkowskich.

(audio)

Litera Ą

Wymowa litery ą

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ekberg, Lena (2010). "The National Minority Languages in Sweden". In Gerhard Stickel. National, Regional and Minority Languages in Europe: Contributions to the Annual Conference 2009 of Efnil in Dublin. Peter Lang. pp. 87–92. ISBN 9783631603659.