Ą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ą ą

Ą (łac. a caudata) jest drugą literą alfabetu polskiego oznaczającą samogłoskę tylną, nosową, zamkniętą (o nosowe: ǫ). W języku polskim, podobnie jak i ę, nie zaczyna żadnego wyrazu, gdyż prasłowiańskie wyrazy zaczynające się na samogłoskę nosową zostały poprzedzone przydechowym "w", np. *ǫžьwąż, *ǫgorjьwęgorz (bo utożsamiany z wężem), *ǫglьwęgiel, *ǫgrija, scs. Ǫgri (Ѫгри) → Węgrzy (Onogurowie), *ǫtorъbawątroba, ǫpyrь (ѫпырь) lub *ǫpirь → wampir (staropolskie wąpierz, porównaj rutenizm upiór), *ǫzъkъ → wąski, *ǫtorъ → wątor[1], scs. ǫsъ (ѫсъ) → wąsy, psł. ǫda, scs. ǫda (ѫда), ǫdica (ѫдица) → wądka, wędka, węda[2], psł. dial. *ǫdidlowędzidło, *ǫchatiwąchać, *ǫgъlъwęgieł, scs. ǫzlъ (ѫзлъ) → węzeł, ps. *ǫdolъwądół, *ǫvozъwąwóz, *ǫgrъwągier. Jest także używana w języku litewskim i w języku navajo, z tym że w zapisie języka litewskiego występuje wyłącznie ze względów historycznych, bowiem jej nosowa wymowa zanikła i obecnie "ą" traktowane jest jako iloczas.

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło ą w Wikisłowniku

Zobacz też:

Przypisy

  1. Max Vasmer, Этимологический словарь русского языка, hasło: утор, (ros.)
  2. Max Vasmer, Этимологический словарь русского языка, hasło: уда, (ros.)