Ł
Ł (przekreślone L, L z kreską ukośną[1]) – szesnasta litera polskiego alfabetu. Występuje także w kilku alfabetach języków słowiańskich (w kaszubskim, dolnołużyckim, górnołużyckim i w białoruskiej łacince) oraz w języku weneckim, wilamowickim i języku Nawahów. Oznacza spółgłoskę [ɫ] lub [w] w językach słowiańskich i [ɬ] w językach indiańskich.
Pierwsze rozróżnienie ortograficzne l i ł pojawiło się w traktacie Jakuba Parkoszowica z roku 1440: dla „l” zaproponował literę przypominającą 
, dla ł literę l z kreską biegnącą ku górze, w lewo. Obecną ortografię wprowadził Stanisław Zaborowski w wydanej w Krakowie w latach 1514-1515 książce „Orthographia seu modus recte scribendi et legendi Polonicum idioma quam utilissimus”. Uważany jest także za ojca litery ż.
[edytuj] Kodowanie
W unikodzie litera Ł ma następujące kodowanie:
- wielka litera Ł: U+0141
- mała litera ł: U+0142
W ISO 8859 Ł jest włączona w systemy kodowania Latin-2, Latin-7 (Baltic Rim) oraz Latin-10 (South-Eastern European).
W TeXu Ł zapisuje się następująco:
- wielka litera Ł: \L
- mała litera ł: \l
Przypisy
- ↑ Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Wyd. II. Kraków: D2D.PL, 2008, s. 347. ISBN 978-83-927308-0-4.
|
|||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
