Ł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ł ł
Litera Ł jako nieoficjalny kod samochodowy Łużyc

Ł (przekreślone L, L z kreską ukośną[1]) – szesnasta litera polskiego alfabetu. Występuje także w kilku alfabetach języków słowiańskich (w kaszubskim, dolnołużyckim, górnołużyckim i w białoruskiej i ukraińskiej łacinkach) oraz w języku weneckim, wilamowickim i języku Nawahów. Oznacza spółgłoskę [ɫ] lub [w] w językach słowiańskich i [ɬ] w językach indiańskich.

Pierwsze rozróżnienie ortograficzne l i ł pojawiło się w traktacie Jakuba Parkoszowica z roku 1440: dla „l” zaproponował literę przypominającą  \ell, dla ł literę l z kreską biegnącą ku górze, w lewo. Obecną ortografię wprowadził Stanisław Zaborowski w wydanej w Krakowie w latach 1514-1515 książce „Orthographia seu modus recte scribendi et legendi Polonicum idioma quam utilissimus”. Uważany jest także za ojca litery ż.

(audio)

Litera Ł

Wymowa litery Ł

Kodowanie[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło ł w Wikisłowniku

W unikodzie litera Ł ma następujące kodowanie:

  • wielka litera Ł: U+0141
  • mała litera ł: U+0142

W ISO 8859 Ł jest włączona w systemy kodowania Latin-2, Latin-7 (Baltic Rim) oraz Latin-10 (South-Eastern European).

W TeXu Ł zapisuje się następująco:

  • wielka litera Ł: \L
  • mała litera ł: \l

Wymowa[edytuj | edytuj kod]

Rozpowszechniona obecnie wymowa Ł to Ł wałczące, wymawiane jak U w takich wyrazach jak "auto". Zanika wymowa przedwojenna Ł kresowego, scenicznego.

Przypisy

  1. Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Wyd. II. Kraków: D2D.PL, 2008, s. 347. ISBN 978-83-927308-0-4.