Łącznica polowa PK-10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Łącznica polowa PK-10 – induktorowo-brzęczykowa centrala telefoniczna stosowana w ludowym Wojsku Polskim.

Łącznica stosowana była do organizacji łączności telefonicznej w jednostkach od batalionu do dywizji włącznie. Pojemność łącznicy 10 linii telefonicznych dwuprzewodowych, w tym pięciu linii z aparatami brzęczykowymi. Zespoły brzęczykowe mogły być wykorzystane do włączania aparatów induktorowych. Łącznica umożliwiała jednoczesne prowadzenie rozmów przez cztery pary abonentów. Można było również zestawić połączenie okólnikowe jednego abonenta z trzema innymi[1].

Do obsługi łącznicy konieczny był aparat służbowy induktorowo-brzęczykowy. Przyrządy łącznicy pracowały na linii kablowo-telefonicznej PTF-7 x 2 od prądu induktorowego na odległość 10 km i od prądu brzęczykowego na odległość 9 km[1].

  • rozwinięcie - ok. 5 min
  • wymiary 320 x 320 x 230 mm
  • masa 12,5 kg

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Władysław Ways: Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. s. 57-58.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.