Łężyca (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łężyca
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat zielonogórski
Gmina Zielona Góra
Liczba ludności (2012) 2039 [1]
Strefa numeracyjna (+48) 68
Tablice rejestracyjne FZI
SIMC 0917402
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Łężyca
Łężyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łężyca
Łężyca
Ziemia 51°59′N 15°29′E/51,983333 15,483333
drewniana kaplica cmentarna z 1727 roku

Łężyca (dawniej niem. Lansitz)[1]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Zielona Góra.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jest to wieś o metryce średniowiecznej, która w XIV wieku była własnością rodu von Lesslau. Około 1300 roku odnotowano ją po raz pierwszy jako Lanzitz[1]. Część wsi przeszła na własność Zielonej Góry na mocy decyzji książęcej, zawartej w dokumencie z 1422 roku. Wśród jej mieszkańców do XVIII wieku przeważała ludność polska, która przez stulecia uprawiała winną latorośl. We wsi około 1790 roku znajdowały się m.in. folwark i młyn wodny i w tym czasie w 81 gospodarstwach mieszkały 431 osoby[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kaplica cmentarna z dzwonnicą drewnianą o konstrukcji słupowej na cmentarzu założonym zapewne w XVIII stuleciu została zbudowano w 1727 roku[1]. Obiekt założono na planie prostokąta i następnie oszalowano. Czworoboczną wieżę dostawiono do korpusu, którą w górnej kondygnacji uformowano ośmiobocznie. Korpus nakryto dachem dwuspadowym, wieżę namiotowym, gontowym. Łężycki obiekt sakralny służy miejscowym wiernym do dziś. Czynny jest w nim dzwon odlany w XIX wieku[1]
  • domy nr 4, 83, 85 z 1868 roku, szachulcowe, z XVIII wieku/XIX wieku
  • domy nr 56; 75, z połowy XIX wieku

inne zabytki:

  • kościół filialny pw. Matki Bożej Fatimskiej[3]. We wsi nie zbudowano żadnego kościoła, ale przynależność chrześcijan określona była do świątyń w innych miejscowościach[1]. Katolicy należeli do zielonogórskiej parafii św. Jadwigi, a do kościoła polskiego, który znajdował się na placu Słowiańskim należeli protestanci[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 28.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 3.3.13]. s. 114.
  3. Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. [dostęp 26.08.2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 28. ISBN 978-83-919914-8-0.