Łańcuch przeżycia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łańcuch przeżycia − umowne określenie stosowane w medycynie ratunkowej odnoszące się do działań mających na celu zwiększenie przeżywalności u osób po nagłym zatrzymaniu krążenia. Skuteczność tych interwencji zależy od wytrzymałości najsłabszego ogniwa łańcucha.

Na łańcuch przeżycia składają się[1]:

  1. Wczesne rozpoznanie osoby/osób będących w stanie zagrożenia życia i wezwanie służb ratowniczych.
  2. Wczesne rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej.
  3. Wczesna defibrylacja (jeśli zachodzi taka potrzeba).
  4. Szybkie wdrożenie zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych i odpowiednia opieka poresuscytacyjna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Specjalistyczne zabiegi resuscytacyjne. Podręcznik do kursu "Specjalistyczne zabiegi resuscytacyjne u osób dorosłych". Kraków: Wydawnictwo PANDIT, 2006, s. 1-2. Materiał do użytku wewnętrznego.

Przypisy

  1. Podsumowanie Komitetu Wykonawczego ERC. [dostęp 3 lutego 2008].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.