Ła-160

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ła-160
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Konstruktor Siemion Aleksiejewicz Ławoczkin
Typ odrzutowy prototypowy samolot myśliwski
Konstrukcja całkowicie metalowy średniopłat, w układzie klasycznym
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1 czerwca 1947
Dane techniczne
Napęd silnik turboodrzutowy ze sprężarką osiową i dopalaczem RD-10F
Ciąg 1170 kg (z dopalaniem)
Wymiary
Rozpiętość 8,95 m
Długość 10,07 m
Powierzchnia nośna 15,90 m²
Masa
Własna 2738 kg
Startowa 3597 kg

3837 kg (maksymalna)

Osiągi
Prędkość maks. 970 km/h
Prędkość wznoszenia 1136 m/min (18,93 m/s)
Pułap praktyczny 12 200 m
Zasięg 1000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka 37 mm N-37
Rzuty
Rzuty samolotu

Ła-160 (ros. Ла-160), nazywany "Striełka" to radziecki odrzutowy prototypowy samolot myśliwski, skonstruowany w II połowie lat 40. w biurze konstrukcyjnym Ławoczkina. Był pierwszym radzieckim myśliwcem o skośnych skrzydłach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze odrzutowe samoloty myśliwskie, z reguły o prostych skrzydłach, osiągały prędkości nie większe, niż rzędu 900 km/h. Dalsze zwiększanie osiąganych prędkości i w perspektywie przekroczenie prędkości dźwięku, wymagało pokonania oporu falowego, rosnącego wraz ze zbliżaniem się do prędkości dźwięku. Oprócz zwiększania ciągu silników, wymagało to opracowania nowych rozwiązań aerodynamicznych, przede wszystkim zastosowania skośnych skrzydeł. Pierwsze samoloty pierwszego pokolenia radzieckich myśliwców odrzutowych (Jak-15, MiG-9, Ła-150, Ła-152) miały skrzydła proste. Pierwszym radzieckim samolotem odrzutowym o skośnych skrzydłach był „160” (Ła-160) biura konstrukcyjnego Ławoczkina – dalsze rozwinięcie samolotów „152” (Ła-152) i „156” (Ła-156).

Prace projektowe prowadzono od 1946 w zakładzie Ławoczkina nr 301 w Chimkach. W nowym samolocie „160” (nazywanym nieoficjalnie Ła-160) zachowano redanowy układ kadłuba, tak jak w samolotach „152” i „156”, z dyszą silnika pod belką ogonową i kabiną pilota nad dyszą silnika, w okolicy środka ciężkości samolotu. Zastosowano natomiast nowe skrzydła o skosie 35°, w układzie średniopłata. Przez swój wygląd z góry, samolot otrzymał nieoficjalną nazwę "Striełka" (pol. strzałka). Zastosowano na nim także mocniejszą wersję silnika RD-10 (kopii niemieckiego Jumo 004), wyposażoną w dopalacz, zastosowany najpierw w samolocie „156”.

Prototyp został oblatany 1 czerwca 1947 przez Iwana Fiodorowa[1], po czym został zaprezentowany wraz z samolotami „150” i „156” na paradzie 3 sierpnia 1947 w Tuszynie pod Moskwą. Przechodził on następnie badania w locie.

Samolot „160” osiągnął prędkość o ok. 65 km/h większą od „156”. Podczas jednego z lotów, po raz pierwszy w ZSRR przekroczył w locie nurkowym prędkość 1000 km/h, osiągając 1050 km/h (0,92 Ma)[1]. Nie wszedł do produkcji, ponieważ w tym czasie w ZSRR uzyskano dostęp do mocniejszych nowoczesnych silników brytyjskich i rozpoczęto projektowanie drugiego pokolenia myśliwców odrzutowych, przede wszystkim udanych maszyn Ła-15 i MiG-15. Wyniki prób „160” przyniosły natomiast przydatne doświadczenia w zakresie stosowania skośnych skrzydeł.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Jednosilnikowy całkowicie metalowy średniopłat, w układzie klasycznym. Skrzydła o skosie 35°. Usterzenie klasyczne, skośne. Na skrzydłach po 2 grzebienie aerodynamiczne. Z przodu kadłuba okrągły wlot powietrza do silnika. Silnik w przedniej części kadłuba, z dyszą pod kadłubem (układ redanowy). Kabina pilota blisko środka długości kadłuba, nad dyszą wylotową silnika, zakryta oszkloną kilkuczęściową osłoną o kształcie kroplowym. Podwozie samolotu trójkołowe, z pojedynczymi kołami, golenie główne chowane do skrzydeł (składane w kierunku od kadłuba), goleń przednia - do kadłuba.

Napęd: silnik turboodrzutowy ze sprężarką osiową i dopalaczem RD-10F o ciągu 1170 kg z dopalaniem.

Uzbrojenie: 2 działka 37 mm N-37 z zapasem po 60 nabojów, w przodzie kadłuba.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Pokrewne konstrukcje: Ła-150 - Ła-152 - Ła-154 - Ła-156 - Ła-174TK

Porównywalne samoloty: Messerschmitt P.1101

Ciąg oznaczeń:: Ła-150Ła-152 - Ła-154 - Ła-156 - Ła-160 - Ła-168 - Ła-174 - Ła-176

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Walerij Bargatinow: Krylja Rossii, Eksmo: Moskwa 2005, ISBN 5699-13732-7, s.653-654 (ros.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]