ŁaGG-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ŁaGG-3
ŁaGG-3 na wystawie w Moskwie w 2005 roku
ŁaGG-3 na wystawie w Moskwie w 2005 roku
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół
Konstruktor Ławoczkin
Typ samolot myśliwski i myśliwsko-bombowy
Konstrukcja drewniana
Załoga jedna osoba
Historia
Data oblotu 1940
Lata produkcji 1940–1944
Wycofanie ze służby 1947 (ZSRR); 1950 (Finlandia)
Dane techniczne
Napęd 12-cylindrowy silnik widlasty
Klimow WK-105PF-1
Moc 939,5 kW (1260 KM)
Wymiary
Rozpiętość 9,80 m
Długość 8,81 m
Wysokość 2,54 m
Masa
Własna 2620 kg
Startowa 3190 kg
Osiągi
Prędkość maks. 575 km/h
Prędkość wznoszenia na wysokość 5000 m:
5 min 48 s
Pułap 9700 m
Zasięg 1000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
– 1 × działko lotnicze SzWAK kal. 20 mm
(wbudowane w silnik)
– 2 × karabin maszynowy SzKAS kal. 7,62 mm
(w przedniej, górnej części kadłuba)
– 200 kg bomb i pocisków rakietowych
Użytkownicy
ZSRR; Finlandia
Rzuty
Rzuty samolotu

ŁaGG-3 – jednomiejscowy samolot myśliwski i przechwytujący produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej.

Projekt tego samolotu oznaczony symbolem "K", był dziełem trzech konstruktorów pracujących w zakładach nr 301 – S. A. Ławoczkina, M. I. Gudkowa i W. P. Gorbunowa. Miał to być szybki i dobrze uzbrojony samolot myśliwski o konstrukcji wykonanej z drewna. Choć przy jego budowie wykorzystano nowoczesne technologie, prototyp oznaczony I-301, który oblatano 9 kwietnia 1940 roku, wykazał wyraźny niedobór mocy. Początkowo samoloty seryjne miały zostać oznaczone ŁaGG-1, ale po zwiększeniu pojemności zbiorników paliwa postanowiono zmienić nazwę na ŁaGG-3. Produkcję seryjną uruchomiono najpierw w zakładach nr 23 (gdzie zbudowano 65 egzemplarzy), a później w zakładach nr 21, 31, 153, 165. W 1. półroczu 1941 roku zakłady nr 21 zbudowały 214, a do końca 1445 sztuk tego samolotu. Samoloty początkowo przeznaczano do służby na Dalekim Wschodzie. Jako pierwszy, w marcu 1941 roku, w samoloty te wyposażono 24. pułk myśliwski – kilka tygodni później samoloty zwrócono producentowi w celu usunięcia usterek hydrauliki podwozia. ŁaGG-3 był dość zwrotny, ale ze względu na niekorzystny stosunek masy do mocy silnika miał słabe wznoszenie. Kiedy gwałtownie spadła jakość produkcji, piloci nadali mu przezwisko лакированный гарантированный гроб" ("lakirowannyj garantirowannyj grob"), czyli lakierowana gwarantowana trumna.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]