Łachwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łachwa
Łachwa, 1926, ulica Lubaczyńska
Łachwa, 1926, ulica Lubaczyńska
Herb
Herb Łachwy
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon łuniniecki
Wysokość 108 m n.p.m.
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Łachwa
Łachwa
Ziemia 52°13′N 27°06′E/52,216667 27,100000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Białoruś

Łachwa (biał. Лахва; jid. לאַכװע, Łachwe) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nadana przez Kazimierza Jagiellończyka rodowi Kiszków. Anna Kiszczanka, jedyna córka wojewody smoleńskiego Stanisława Kiszki z Ciechanowca, wniosła w 1513 roku w posagu Łachwę do majątku męża Jana Radziwiłła Brodatego (wraz z Nieświeżem i Ołyką). W 1655 roku spalona przez wojska moskiewskie.

W roku 1812 spalona przez rosyjskiego generała Czyczagowa na złość właścicielowi, Edwardowi Hutten-Czapskiemu[1]. Do 1854 roku był tu katolicki kościół parafialny. Od początku XIX wieku własność rodu Wittgensteinów.

W okresie międzywojennym Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckim, siedziba gminy Łachwa. W Łachwie siedzibę swoją miał sztab Brygady Korpusu Ochrony Pogranicza "Polesie". W czasie II wojny światowej w miejscowym getcie żydowskim wybuchło powstanie, pierwsze tego rodzaju[2].

Urodzeni w Łachwie[edytuj | edytuj kod]

W Łachwie urodzili się Marian Hutten-Czapski i Stanisław Dawski.

Przypisy

  1. Ze wspomnień syberyjskiego zesłańca, Kujawsko-Pomorska Biblioteka Sieciowa
  2. Michaeli, Lichstein, Morawczik, Sklar (eds.). First Ghetto to Revolt: Lachwa. (Entsyklopedyah shel Galuyot, Tel Aviv 1957).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]