Łacina ludowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łacina ludowa (łac. sermo vulgaris) – termin określający zbiór dialektów języka łacińskiego, których używało się przede wszystkim w zachodniej części Cesarstwa rzymskiego, a zwłaszcza te, z których do IX wieku nie rozwinęły się języki romańskie.

Mówiona łacina odróżniała się od literackiej odmiany tego języka wymową, leksyką oraz gramatyką. Niektóre z charakterystycznych cech łaciny ludowej pojawiają się dopiero w dobie późnego cesarstwa, inne zaś obecne są w przekazach już od samego początku istnienia łaciny ludowej jako odrębnego wariantu języka.