Ładowarka łyżkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ładowarka kołowa

Ładowarka łyżkowa to maszyna do robót ziemnych przeznaczona do załadunku i transportu urobku na bliskie odległości przy wykorzystaniu odpowiedniego osprzętu w formie łyżki. Może być również wykorzystana do odspajania niezamarzniętych gruntów, przewozu materiałów budowlanych na placach budów, a przy wykorzystaniu dodatkowego osprzętu do przeładunku dłużnic, bloków kamiennych i innych materiałów (ładowarki uniwersalne). Od koparki łyżkowej odróżnia ją przede wszystkim to, że napełnianie łyżki realizowane jest w niej za pomocą mechanizmu jazdy.

Podział[edytuj | edytuj kod]

  • ze względu na przeznaczenie
    • naziemne
    • kopalniane
  • ze względu na sposób pracy
    • czołowe - łyżka umieszczona z przodu maszyny, możliwości ruchu łyżką tylko w jednej płaszczyźnie
    • obrotowe - łyżka wraz z wysięgnikiem umieszczona na obrotowej platformie, umożliwia to wysypywanie ładunku na bok bez potrzeby obracania i przejazdu całej maszyny
    • z łyżką wychylną na bok
    • z wyładunkiem zasięrzutnym - możliwości ruchu łyżki tylko w jednej płaszczyźnie od czoła pojazdu, aż do tyłu, stosowane kiedyś w kopalniach i budownictwie

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • narzędzie robocze
    • łyżka (różne typy łyżek, łyżka klapowa)
    • uchwyt do dłużnic
    • hak
    • chwytak
    • zbiornik do betonu
  • wysięgnik z układem podnoszenia
    • układ podnoszenia trójczłonowy i łyżki trójczłonowy
    • układ podnoszenia trójczłonowy i łyżki czteroczłonowy
    • układ podnoszenia czteroczłonowy z równoległobokiem (prostowodny) - umożliwia utrzymanie łyżki przy stałym kącie względem poziomu przy różnym położeniu wysięgnika

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]