Ładowarka przenośnikowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Ładowarka przenośnikowa to maszyna samojezdna, wyposażona w urządzenie załadowcze, stosowana do przeładunku materiałów sypkich ze składowiska na środki transportowe przy wykorzystaniu przenośnika.


W ładowarce przenośnikowej można wyróżnić zespoły:

  • podwozie kołowe lub gąsienicowe
  • urządzenie załadowcze nabierające materiał (ślimaki, tarcze, kubełki)
  • przenośnik taśmowy lub kubełkowy


Typy ładowarek przenośnikowych:

  • ładowarki ślimakowo-taśmowe (urządzenie załadowcze w formie dwóch obracających się w przeciwne strony ślimaków pobierających transportowany materiał i przekazujących go na przenośnik taśmowy)
  • ładowarki tarczowo-taśmowe (urządzenie załadowcze w formie dwóch obracających się tarcz)
  • ładowarki kubełkowo-taśmowe (urządzenie załadowcze w formie przenośnika kubełkowego)

Dwie ostatnie grupy ładowarek są najczęściej stosowane do przeładunku materiałów gruboziarnistych (takich jak węgiel czy kruszywa).

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj