Ładownica
Ładownica – (hist. – patrontasz w piechocie, spol. – patronasz[1] – etym. od niem. – Patronentasche – torba na patrony) – torba skórzana z pasem na ramię na naboje lub ładunki (patrony), wyposażona we wkładkę z drewna (zwykle liściastego) z otworami lub przegródkami – gniazdami na ładunki, chroniąca papierowe ładunki przed uszkodzeniem i wilgocią, oraz miejsce na akcesoria (np. skałki, klucze do broni, grajcar), pierwotnie używana w kawalerii[2]. Istniały też ładownice o wkładkach w postaci rurek drewnianych, z kości lub metalowych – połączonych razem. Zastąpiła bandoliery. Wprowadzona wraz z rozpowszechnieniem ładunków w wojsku – XVI w. Użycie wyrazu ładownica odnotowane w połowie XVII w.[3] Ładownice jazdy – w postaci lekko wygiętego pudełka (wycinek pierścienia), niekiedy bogato zdobione (okucie klapy ładownicy) – np. ładownice husarskie. Wraz z wprowadzeniem amunicji zespolonej XIX w. ładownica przybrała formę niewielkiego skórzanego pojemnika, noszonego przy pasie mieszczącego naboje w łódkach.
Wraz z wprowadzeniem broni powtarzalnej, a następnie automatycznej, ładownice zmieniały swój kształt i wygląd. Współczesna ładownica wojskowa do pistoletów, pistoletów maszynowych i karabinków automatycznych to torba lub kieszeń (z tkanin syntetycznych, skórzana, lub dawniej parciana), noszona przy pasie – mieszcząca zapasowe magazynki.
Współczesne ładownice myśliwskie – w postaci pasów z kieszonkami na naboje lub toreb myśliwskich.
Przypisy
- ↑ cyt. "...Gdzie kordelasy, strzelby, flasze, Jelenie rogi, patronasze ..."Julian Tuwim Kwiaty polskie Część pierwsza, rozdz. I, VI "Zabawa dzisiaj w Inowłodziu..."
- ↑ Zygmunt Gloger "Encyklopedia staropolska": hasło "patrontasz" (pol.). [dostęp 24 lutego 2009].
- ↑ .."...Między inszemi rzeczami Cynowa Ładownica została na rzęmięnnym Pasie a w Skórę powleczona. ..." [w:] Pamiętnik Paska - hasło ładownica [w:] SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I 1. POŁOWY XVIII WIEKU (pol.). PAN Instytut Języka Polskiego. [dostęp 2010-07-28].
