Łagiewnik
Łagiewnik – wczesnośredniowieczny zawód rzemieślniczy, polegający na wyrabianiu drewnianych lub glinianych naczyń. Uznawany był za niehonorowy, a jego uprawianie wiązało się z utratą czci, co wywoływało ograniczenie zdolności do czynności prawnych. Łagiewnicy wchodzili w skład ludności służebnej.
Słowo wywodzi się z łacińskiego słowa lagena oznaczającego puchar, flaszka. Język niemiecki przyjął nazwę łacińską, nazywając drewniane naczynia na wodę lagella – Lagel, a wyrabiający te naczynia Lagelmacher. Na ziemiach polskich słowo to zostało zmiękczone, tworząc w ten sposób określenie łagiewnik.
Od nazwy zawodu praktykowanego głównie w pobliżu osad rycerskich i grodów przyjęły swe nazwy liczne miejscowości i dzielnice, Łagiewniki.
Do XIX wieku powszechnie uważano, że łagiewnicy to inna nazwa bednarów, produkujących beczki i inne naczynia z klepek drewnianych. Dziś przyjmuje się pogląd, że łagiewnicy byli słodownikami, produkującymi piwo i miód pitny.
[edytuj] Bibliografia
- Mały słownik kultury dawnych Słowian, red.: L.Leciejewicz, Wiedza Powszechna, Warszawa 1999, ISBN 83-214-0499-5.
- Karol Buczek, Łagiewniki [w:] "Język Polski" 1956, nr 4 (wrzesień/październik), s. 245-257.
