Łambinowice
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: Martwe linki zastąpić źródłami. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Łambinowice | |||
|
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | opolskie | ||
| Powiat | nyski | ||
| Gmina | Łambinowice | ||
| Liczba ludności (2006) | 2800 | ||
| Strefa numeracyjna | 77 | ||
| Kod pocztowy | 48-316 | ||
| Tablice rejestracyjne | ONY | ||
| SIMC | 0498810 | ||
|
Położenie na mapie województwa opolskiego
  Łambinowice
|
|||
|
Położenie na mapie Polski
 Łambinowice
|
|||
 50°32′18″N 17°33′15″E / 50.538333333333, 17.554166666667Na mapach: 50°32′18″N 17°33′15″E / 50.538333333333, 17.554166666667 |
|||
| Strona internetowa miejscowości | |||
Łambinowice (niem. Lamsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Łambinowice, której jest siedzibą. Od 2004 stara się o prawa miejskie, jak na razie bezskutecznie.
Od 1950 miejscowość położona jest w województwie opolskim.
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
Wzmiankowana pod nazwą Lambinowicz już w 1273 roku, potem także pod nazwami Willa Lamberti w 1335 i Glombinowiczom w 1536. Leżąca na granicy księstw posiadłość często była obiektem sporów feudalnych. Podupadła w wyniku wojen XVII wieku, zwłaszcza wojny 30-letniej. W XIX wieku władze pruskie zmieniły nazwę na Lamsdorf.
Zabytki [edytuj]
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[1]:
- dom zakonny elżbietanek, ul. Budzieszowicka 4, z 1919 r.
- obóz jeniecki - Pomnik Pamięci Narodowej, z 1870 r., 1914 r., 1939 r. W 1864 w sąsiedztwie wsi powstał poligon wojskowy. W latach wojny francusko-pruskiej 1870-1871 powstał na terenie poligonu obóz dla trzech tysięcy jeńców francuskich. Pozostałością tego obozu jest cmentarz z 53 grobami. Obóz został reaktywowany podczas I wojny światowej, przeszło przez niego ok. 90 tysięcy żołnierzy różnych narodowości Rosjan, Anglików, Włochów i Serbów – pozostało po nich blisko 7000 grobów. 3 września 1939 roku Wehrmacht rozpoczął przewożenie do Stalagu VIII B pierwszych polskich jeńców. Byli to głównie żołnierze pojmani po bitwie nad Bzurą. Liczba polskich jeńców sięgała 100 tysięcy. Po rozpoczęciu planu Barbarossa masowo zwożono tu jeńców radzieckich, których umieszczano w osobnym obozie Stalag VIII F. Według różnych szacunków w czasie II wojny światowej w obozie zmarło lub zostało pomordowanych od 40 do 100 tysięcy jeńców, łącznie przeszło przez niego do 300 tysięcy żołnierzy sił sojuszniczych różnych narodowości. Około 40 tysięcy zmarłych w większości jeńców radzieckich jest pochowanych w masowych grobach w pobliżu dawnej wsi Klucznik oraz na cmentarzu jenieckim. Teren obozu jeńców radzieckich wraz z wsią Klucznik stał się poligonem wojskowym. Mieszkańców wsi wysiedlono. W październiku 1944 przywieziono tutaj żołnierzy z powstania warszawskiego, wśród nich ponad 1.000 kobiet. Większość przewieziono później do innych obozów. Wśród powstańców, którzy zostali umieszczeni w obozie był Witold Pilecki – trafił on do Lamsdorf 8 października 1944 r. w ramach warszawskiego transportu żołnierzy Armii Krajowej. Witold Pilecki przebywał w obozie 10 dni, po których wraz z oficerami Zgrupowania „Chrobry II” został wysłany do oflagu w Murnau. Byli tu też więzieni[2]:
- Jerzy Szulc – uznawany za najmłodszego jeńca II wojny światowej,
- Janusz Brochwicz-Lewiński – wojskowy, członek Armii Krajowej a w czasach późniejszych między innymi gwardii przybocznej Jego Królewskiej Mości Jerzego VI, króla Wielkiej Brytanii;
- Roman Bratny – pisarz,
- Stanisław Ryszard Dobrowolski – pisarz, poeta, tłumacz,
- Aleksander Gieysztor – historyk,
- Denholm Elliott – brytyjski aktor[3].
Obozy jenieckie zostały wyzwolone przez Armię Czerwoną w dniach 17 i 18 marca 1945 roku. Jeszcze w 1945 roku w ich sąsiedztwie powstał zarządzany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego obóz, w którym przetrzymywano Ślązaków i Niemców oraz byłych członków SS. Do obozu trafiali także powracający do Polski żołnierze armii Andersa, którzy wstąpili do niej po dezercji z Wehrmachtu, do którego wcielono ich wcześniej w ramach volkslisty. Początkowo, zbudowany na terenie poligonu wojskowego, obóz MBP miał status obozu przejściowego, następnie został przekształcony w obóz pracy. Jednym z jego komendantów był Czesław Gęborski. W obozie zmarło i zginęło 1.000-1.500 Niemców i Górnoślązaków[4]. Pamięć zmarłych i zabitych upamiętnia Pomnik Pomordowanych Jeńców. Istnieje także Centralne Muzeum Jeńców Wojennych, prowadzące badania nad losem jeńców w stalagach oraz ofiar obozu.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 24.12.2012]. s. 66.
- ↑ Stalag 318/VIII F (344) Lamsdorf (pol.). Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu. [dostęp 2012-05-24].
- ↑ V Dni Otwarte w Centralnym Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu (pol.). Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, 2010-11-29. [dostęp 2012-05-24].
- ↑ p-ntzp.org.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- oficjalna strona Łambinowic
- Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu
- http://www.tygodnik.com.pl/numer/2664/komentarze.html#4
- http://www.slonsk.de/Slonsk/Aepo/Lambinowice.htm
|
|||||||||||
