Łaskun chiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łaskun chiński
Paguma larvata[1]
(C. E. H. Smith, 1827)
Łaskun chiński
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina łaszowate
Podrodzina łaskuny
Rodzaj Paguma
Gray, 1831
Gatunek łaskun chiński
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Łaskun chiński (Paguma larvata) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny łaskunów w rodzinie łaszowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Paguma.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Od północnego Pakistanu i Kaszmiru po Indochiny i Półwysep Malajski, Chiny południowe i wschodnie oraz wyspy Archipelagu Malajskiego. Introdukowany w Japonii. Zasiedla tereny zalesione. Spotykany również w pobliżu siedzib ludzkich.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 50-76 cm, ogona 50-64 cm, masa ciała 3,6-5 kg. Ubarwienie szare do żółtopomarańczowego, przez środek części twarzowej głowy - od czoła do nosa - przebiega biały, szeroki pas, w okolicach oczu widoczne są białe znakowania. Stopy ciemne do czarnych, zakończone pięcioma pazurami. Posiadają silnie rozwinięte gruczoły zapachowe, których wydzielina jest używana jako sygnał ostrzegawczy. Samice mają dwie pary sutków.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek nadrzewny, aktywny nocą, dzień spędza odpoczywając w legowisku na drzewach w pobliżu wody. Prowadzi samotniczy tryb życia. Wykazuje zachowania terytorialne. Jest wszystkożerny, odżywia się roślinami, owadami i drobnymi kręgowcami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Biologia rozrodu tego gatunku nie została poznana. Wiadomo, że samica rodzi 3 do 4 młodych, które otwierają oczy po dziewięciu dniach od urodzenia i osiągają rozmiary dorosłych po około trzech miesiącach. W niewoli żyją do 20 lat, a w warunkach naturalnych prawdopodobnie około 10.

Znaczenie dla człowieka[edytuj | edytuj kod]

Łaskun chiński jest poławiany lokalnie ze względu na smaczne mięso.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się kilkanaście podgatunków łaskuna chińskiego[3]:

  • P. larvata chichingensis Wang, 1981
  • P. larvata grayi (Bennett, 1835)
  • P. larvata hainana Thomas, 1909
  • P. larvata intrudens Wroughton, 1910
  • P. larvata janetta Thomas, 1928
  • P. larvata jourdanii (J. E. Gray, 1837)
  • P. larvata lanigera (Hodgson, 1836)
  • P. larvata larvata (C. E. H. Smith, 1827)
  • P. larvata leucomystax (J. E. Gray, 1837)
  • P. larvata neglecta Pocock, 1934
  • P. larvata nigriceps Pocock, 1939
  • P. larvata ogilbyi (Fraser, 1846)
  • P. larvata robusta (Miller, 1906)
  • P. larvata taivana Swinhoe, 1862
  • P. larvata tytlerii (Tytler, 1864)
  • P. larvata wroughtoni Schwarz, 1913

Przypisy

  1. Paguma larvata w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Paguma larvata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Paguma larvata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 12 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kowalski Kazimierz: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  2. Lundrigan, B. and S. Baker: Paguma larvata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2003. [dostęp 27 grudnia 2007].
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Paguma larvata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 grudnia 2007]