Łaskun chiński
| Łaskun chiński | |
| Paguma larvata[1] | |
| (C. E. H. Smith, 1827) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Podrząd | kotokształtne |
| Rodzina | łaszowate |
| Podrodzina | łaskuny |
| Rodzaj | Paguma Gray, 1831 |
| Gatunek | łaskun chiński |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Łaskun chiński (Paguma larvata) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny łaskunów w rodzinie łaszowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Paguma.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie
Od północnego Pakistanu i Kaszmiru po Indochiny i Półwysep Malajski, Chiny południowe i wschodnie oraz wyspy Archipelagu Malajskiego. Introdukowany w Japonii. Zasiedla tereny zalesione. Spotykany również w pobliżu siedzib ludzkich.
[edytuj] Charakterystyka
Długość ciała 50-76 cm, ogona 50-64 cm, masa ciała 3,6-5 kg. Ubarwienie szare do żółtopomarańczowego, przez środek części twarzowej głowy - od czoła do nosa - przebiega biały, szeroki pas, w okolicach oczu widoczne są białe znakowania. Stopy ciemne do czarnych, zakończone pięcioma pazurami. Posiadają silnie rozwinięte gruczoły zapachowe, których wydzielina jest używana jako sygnał ostrzegawczy. Samice mają dwie pary sutków.
[edytuj] Tryb życia
Gatunek nadrzewny, aktywny nocą, dzień spędza odpoczywając w legowisku na drzewach w pobliżu wody. Prowadzi samotniczy tryb życia. Wykazuje zachowania terytorialne. Jest wszystkożerny, odżywia się roślinami, owadami i drobnymi kręgowcami.
[edytuj] Rozród
Biologia rozrodu tego gatunku nie została poznana. Wiadomo, że samica rodzi 3 do 4 młodych, które otwierają oczy po dziewięciu dniach od urodzenia i osiągają rozmiary dorosłych po około trzech miesiącach. W niewoli żyją do 20 lat, a w warunkach naturalnych prawdopodobnie około 10.
[edytuj] Znaczenie dla człowieka
Łaskun chiński jest poławiany lokalnie ze względu na smaczne mięso.
[edytuj] Podgatunki
Wyróżnia się kilkanaście podgatunków łaskuna chińskiego[3]:
- P. larvata chichingensis Wang, 1981
- P. larvata grayi (Bennett, 1835)
- P. larvata hainana Thomas, 1909
- P. larvata intrudens Wroughton, 1910
- P. larvata janetta Thomas, 1928
- P. larvata jourdanii (J. E. Gray, 1837)
- P. larvata lanigera (Hodgson, 1836)
- P. larvata larvata (C. E. H. Smith, 1827)
- P. larvata leucomystax (J. E. Gray, 1837)
- P. larvata neglecta Pocock, 1934
- P. larvata nigriceps Pocock, 1939
- P. larvata ogilbyi (Fraser, 1846)
- P. larvata robusta (Miller, 1906)
- P. larvata taivana Swinhoe, 1862
- P. larvata tytlerii (Tytler, 1864)
- P. larvata wroughtoni Schwarz, 1913
Przypisy
- ↑ Paguma larvata w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Paguma larvata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Paguma larvata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 12 października 2009]
[edytuj] Bibliografia
- Kowalski Kazimierz: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
- Lundrigan, B. and S. Baker: Paguma larvata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2003. [dostęp 27 grudnia 2007].
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Paguma larvata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 grudnia 2007]
