Łazarz (Baranowicz)
| Łazarz | |
| Łuka Baranowicz | |
| arcybiskup czernihowski | |
 |
|
| Data urodzenia | 1617 |
| Data śmierci | 1693 |
| arcybiskup czernihowski | |
| Okres sprawowania | 1657–1693 |
| Wyznanie | prawosławie |
| Kościół | Patriarchat Konstantynopolitański |
| Śluby zakonne | lata 40-te XVII wieku |
| Diakonat | lata 40-te XVII wieku |
| Prezbiterat | lata 40-te XVII wieku |
| Chirotonia biskupia | 1657 |
Łazarz Baranowicz (ukr. Лазаж Барановіч; ur. ok. 1617, zm. ok. 1693) - ruski poeta, pisarz, w epoce baroku szerzący konceptyzm (idea – conceptus – imago - ars – opus), duchowny prawosławny.
Przypuszczalnie pochodził z Wilna. Nosił świeckie imię Łuka. Wysłany przez metropolitę Piotra Mohyłę z Kolegium Kijowsko–Mohylańskiego na studia m.in. do jezuickich uczelni Wilna i Kalisza. Na początku lat 40. wykładał gramatykę, poetykę i retorykę w Kolegium Kijowsko–Mohylańskim. Od 1650, a formalnie od 1657, był rektorem tej uczelni. W 1657 został biskupem, następnie arcybiskupem czernihowskim, piastował ten urząd aż do śmierci.
Przez pewien okres był administratorem kijowskiej metropolii prawosławnej. W 1674 założył drukarnię w Nowogrodzie Siewierskim, którą z czasem przeniósł do Czernihowa, gdzie za jego zgodą wydrukowano 50 książek w różnych językach. Znany jest jako autor dużej liczby kazań w języku cerkiewnosłowiańskim, w tym monumentalnych zbiorów: Miecz duchowny (1666), Truby słowes propowidnych (Tруби словес проповідних, 1674). W języku polskim napisał ponad 10 polemicznych utworów i zbiorów wierszy, m. in. Żywoty świętych (1670), Lutnia Apollinowa (1671), Księga śmierci (1676), Księga rodzaju (1676), Filar wiary (1678), W wieniec Bożej Matki (1680), Caryca nieba i ziemi (1683). Tworzył w językach polskim, łacińskim i cerkiewnosłowiańskim.
[edytuj] Literatura
- Енциклопедія українознавства, Lwów 1993, t. 1, s. 91
| Poprzednik Zosima (Prokopowicz) |
Biskup czernihowski 1657 - 1693 | Następca Teodozjusz (Połonicki-Uglicki) |
