Łesia Ukrainka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łesia Ukrainka
Lesya Ukrainka portrait.jpg
Imiona i nazwisko Łarysa Kosacz-Kwitka
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1871
Nowogród Wołyński
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 1913
Surami
Narodowość ukraińska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła Pieśń lasu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Łesia Ukrainka, ukr. Леся Українка (właśc. Łarysa Kosacz-Kwitka, Лариса Косач-Квітка; ur. 25 lutego 1871 r. w Nowogrodzie Wołyńskim, zm. 1 sierpnia 1913 r. w Surami) – ukraińska poetka, pisarka i krytyk literacki.

Łesia Ukrainka urodziła się w Zwiahlu w Imperium Rosyjskim (obecnie Ukraina) w rodzinie ukraińskiej inteligencji. Jej matką była pisarka Ołena Pcziłka, a wujem – językoznawca i historyk Mychajło Drahomanow. Wykształcenie zdobyła w domu, gdyż od dzieciństwa chorowała na gruźlicę kości. Debiutowała w 1884 roku dwoma wierszami opublikowanymi w lwowskim czasopiśmie „Zoria” („Gwiazda”). Oprócz licznych wierszy (tomy: „Na kryłach piseń”, „Dumy i mriji”, „Widhuky”) opublikowała również kilkanaście dramatów. Jej twórczość była odbiciem silnych emocji i duchowego niepokoju, a jednocześnie wiary w zwycięstwo dobra i sprawiedliwości. Czując się spadkobierczynią kultury europejskiej, często nawiązywała do starożytności, a także do współczesnych sobie prądów literatury zachodniej. W jej dziełach wyraźnie widoczne są rysy symbolizmu. Za najdoskonalszy z utworów Łesi Ukrainki uważa się dramat poetycki Lisowa pisnia (Pieśń lasu)[1].

Jako krytyk literacki, Łesia Ukrainka opublikowała szereg artykułów poświęconych historii i współczesności literatury europejskiej, w tym polskiej. Jest również autorką licznych przekładów na język ukraiński, m.in. Homera, Heinego, Hugo, Byrona i Mickiewicza.

W 1901 r. zmarł jej pierwszy narzeczony Serhij Merżynśkyj. Pod koniec życia wyszła za mąż za etnologa Kłymenta Kwitkę, związek ten jednak – jako mezalians – nie został zaakceptowany przez jej matkę. W tym samym czasie do gruźlicy dołączyła choroba nerek. Łesia Ukrainka zmarła podczas pobytu w sanatorium w Surami (obecnie Gruzja). Jej grób znajduje się na Cmentarzu Bajkowym w Kijowie.

Jej podobizna znajduje się na ukraińskim banknocie 200 hrywien.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Florian Nieuważny, Fenomen Łesi Ukrainki, [w:] Łesia Ukrainka, Pieśń lasu, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, ISBN 83-06-01787-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]