Łożysko magnetyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łożysko magnetyczne
Łożysko magnetyczne - istota działania

Łożysko magnetyczne – (ang. Magnetic bearing) łożysko wykorzystujące do działania zjawisko lewitacji magnetycznej.

Łożyskowanie odbywa się bez fizycznego kontaktu części łożyskującej z częścią łożyskowaną, eliminując tym sposobem tarcie i zużycie materiału łożyska. Łożyska tego typu pozwalają osiągnąć najwyższe prędkości obrotowe wałów, praktycznie bez ograniczeń[1]. W łożyskach pasywnych wykorzystywane są magnesy stałe i zasilanie jest zbędne. Projektowanie takich urządzeń jest trudne ze względu na ograniczenia wynikające z twierdzenia Earnshawa. Łożyska aktywne są stosowane gdy występują trudności z utrzymaniem lewitującego obiektu w optymalnej pozycji. Łożyska takie zwykle wymagają łożyska zapasowego na wypadek zaniku zasilania. Łożyska magnetyczne są wykorzystywane w przemyśle przy np. pompach turbomolekularnych, generacji prądu, rafinacji paliw, obsłudze maszyn i dostawach gazu.

Podział łożysk magnetycznych[edytuj | edytuj kod]

  • łożyska magnetyczne statyczne (pasywne) - zbudowane z magnesów trwałych (ang. Permanent Magnetic Bearing ) PMB lub łożyska z nadprzewodnikami, (gdzie występuje efekt Meissnera) (ang. Super-conducting Magnetic Bearing) SMB[2].
  • łożyska magnetyczne dynamiczne (aktywne)(AMB)[3]
  • łożyska magnetyczne hybrydowe (elektrodynamiczne)[4]

Przypisy

  1. mechanik.media [1]
  2. winntbg [2]
  3. baza.patentow [3]
  4. mechanik 1 [4]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Chiba et al.: Magnetic Bearings and Bearingless Drives. Elsevier, 2005.
  • Schweitzer, G (2002). "Active Magnetic Bearings – Chances and Limitations". Proc. 6th Internat. IFToMM Conf. on Rotor Dynamics [5]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]