Łobżenica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łobżenica
Kościół pw. św. Szczepana w Łobżenicy
Kościół pw. św. Szczepana w Łobżenicy
Herb Flaga
Herb Łobżenicy Flaga Łobżenicy
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat pilski
Gmina Łobżenica
gmina miejsko-wiejska
Data założenia przed 1398
Prawa miejskie przed 1438
Burmistrz Eugeniusz Jan Cerlak
Powierzchnia 3,25 km²
Wysokość 100 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

3 100 mieszkańców
951 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 67
Kod pocztowy 89-310
Tablice rejestracyjne PP
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Łobżenica
Łobżenica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łobżenica
Łobżenica
Ziemia 53°15′44,97″N 17°15′20,45″E/53,262492 17,255681Na mapach: 53°15′44,97″N 17°15′20,45″E/53,262492 17,255681
TERC
(TERYT)
4303819044
Urząd miejski
ul. Sikorskiego 7
89-310 Łobżenica
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Wikisłownik Hasło Łobżenica w Wikisłowniku
Strona internetowa

Łobżenica (niem. Lobsens) – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie pilskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Łobżenica. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. pilskiego.

Według danych z 31 grudnia 2009 miasto liczyło 3090 mieszkańców[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Łobżenica leży 12 km na północ od Wyrzyska, w Krajnie, na Pojezierzu Krajeńskim, nad rzeką Łobżonką. Przez miasto przebiega droga wojewódzka nr 242 Wyrzysk-Więcbork oraz odbudowywana linia kolei wąskotorowej Białośliwie-Witosław.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nieopodal Łobżenicy, czasów głęboko pogańskich, sięga swym rodowodem rytualny krąg będący ośrodkiem kultu Swarożyca. Znajdował się on w dębowym gaju (zwanym wówczas „Gajem na górce”, lub prosto: „Górką”) będącym częścią wielkiej Puszczy Krajeńskiej. Tradycja określa istnienie osady już w XII wieku, chociaż pierwsza wzmianka historyczna o Łobżenicy pochodzi z 1398 roku. Przed 1438 rokiem otrzymała prawa miejskie, była miastem prywatnym. W latach 1431 i 1457 Krzyżacy zniszczyli Łobżenicę. Dzięki rozwojowi handlu miasto bogaciło się i rozbudowywało, tak że w XVI wieku stało się największym miastem Krajny. W 1606 roku osiedlili się w Łobżenicy kupcy szkoccy, którzy utworzyli tzw. Nowe Miasto, zwane wówczas Małym Gdańskiem. W latach 1612-1630 istniała w Łobżenicy prywatna mennica, w której bito drobne monety miedziane tzw. Denary Krotoskich, oznaczone herbem Bróg. Później bito w Łobżenicy monety nielegalne, tzw. kwartniki łobżenickie. Pamiątką po mennicy są nazwy ulic w południowej części miasta: Złota, Srebrna, Mennicza. W połowie XVII wieku miasto nabyli Grudzińscy, zwolennicy reformacji, którzy stworzyli w Łobżenicy silny ośrodek protestancki. Ludność trudniła się rolnictwem i sukiennictwem. 6 maja 1768 r. pożar strawił łącznie 15 budynków w mieście. W XIX wieku, wraz z upadkiem sukiennictwa i pobudowaniem linii kolejowych omijających Łobżenicę, dalszy rozwój miasta uległ zahamowaniu. Po zakończeniu I wojny światowej Łobżenica znalazła się w granicach odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej. 1 września 1939 początek okupacji niemieckiej. Jesienią 1939 miejscowi Niemcy skupieni w tzw. Selbstschutzu zamordowali ok. 200 mieszkańców Łobżenicy i sąsiednich miejscowości.[2] Miasto zostało wyzwolone przez Armię Czerwoną w dniu 27 stycznia 1945.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Łobżenica jest zapleczem usługowym dla rolniczej okolicy. Znajduje się tu między innymi Chemiczno-Farmaceutyczna Spółdzielnia Pracy „Filofarm”, Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Łobżenicy oraz kilka mniejszych podmiotów gospodarczych.

Kultura i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]

Ludzie związani z Łobżenicą[edytuj | edytuj kod]

  • W Łobżenicy urodził się Jan Rymarkiewicz działacz oświatowy, historyk, polonista, nauczyciel, powstaniec listopadowy.[3]
  • Władysław Seyda − I Prezes Sądu Najwyższego w latach 1924-1929.[4]

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2009 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-06, s. 105. ISSN 1734-6118. [dostęp 16 lipca 2010].
  2. Maria Wardzyńska: Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce. Intelligenzaktion. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2009. ISBN 978-83-7629-063-8.
  3. Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, PWN, Warszawa 1984, ISBN 83-01-01520-9, TOM II hasło Rymarkiewicz Jan str.325
  4. http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/3974336/seyda-wladyslaw.html

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]