Łopaciarz
| Łopaciarz | |
| Scyllarus, Scyllarides | |
| (Fabricius, 1775) (Gill, 1898)[1] | |
 Łopaciarz Scyllarus arctus |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Podtyp | skorupiaki |
| Gromada | pancerzowce |
| Rząd | dziesięcionogi |
| Podrząd | Macrura Reptantia |
| Infrarząd | Achelata |
| Rodzina | Scyllaridae |
| Podrodzina | Scyllarinae, Arctidinae |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Łopaciarz – nazwa dwóch podobnych do siebie rodzajów okazałych, morskich skorupiaków o charakterystycznym kształcie ciała: Scyllarus i Scyllarides.
Ogólnym pokrojem przypominają krępe, grzbietobrzusznie spłaszczone (stąd nazwa) langusty, z którymi są spokrewnione. Masywny, mocno wysycony solami wapnia, brązowy pancerz pokrywają drobne kolce. Czułki płytkowate, bardzo szerokie, krótkie, o ząbkowanych krawędziach. Łopaciarze osiągają wielkość 30 (50) cm[2].
Łopaciarze zamieszkują płytkie, skaliste dno mórz w klimacie gorącym, w przypadku rodzaju Scyllarus wyłączając dzielnicę amerykańsko-pacyficzną[3], rzadko osiągając głębokość 400 m. Choć są dużymi skorupiakami, ich znaczenie gospodarcze jest niewielkie. Nie tworzą bowiem większych skupisk, co uniemożliwia połowy przemysłowe[2].
[edytuj] Gatunki
Do rodzaju Scyllarus należy 9 gatunków:
- Scyllarus americanus
- Scyllarus arctus
- Scyllarus caparti
- Scyllarus chacei
- Scyllarus depressus
- Scyllarus paradoxus
- Scyllarus planorbis
- Scyllarus pygmaeus
- Scyllarus subarctus
Do rodzaju Scyllarides należy 14 gatunków:
- Scyllarides aequinoctialis
- Scyllarides astori
- Scyllarides brasiliensis
- Scyllarides deceptor
- Scyllarides delfosi
- Scyllarides elisabethae
- Scyllarides haanii
- Scyllarides herklotsii
- Scyllarides latus
- Scyllarides nodifer
- Scyllarides obtusus
- Scyllarides roggeveeni
- Scyllarides squammosus
- Scyllarides tridacnophaga[1]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Scyllaridae (ang.). World Register of Marine Species.
- ↑ 2,0 2,1 Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, s. 148.
- ↑ Tomasz Umiński: Zwierzęta i oceany. Popularna zoogeografia wód morskich. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1986, s. 215. ISBN 8302026808.
