Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza
Lider Aivars Timofejevs
Data założenia 1918
Adres siedziby Rīga, Aldaru iela 8, LV-1050
Deklarowana
ideologia polityczna
Centrolewica
Socjaldemokracja
Deklarowane
poglądy gospodarcze
Socjaldemokracja
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Socjalistyczna (obserwator)
Europejska Grupa
Parlamentarna
Partia Europejskich Socjalistów
Młodzieżówka Socjaldemokratyczny Związek Młodzieży (łot. Jaunatnes Sociāldemokrātiskā Savienība, JSS)
Barwy      czerwień
http://www.lsdsp.lv/

Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza (łot. Latvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija, LSDSP) – łotewskie ugrupowanie polityczne o charakterze socjaldemokratycznym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Korzenie partii sięgają początków XX wieku, gdy w 1905 łotewscy socjaliści zaczęli się domagać autonomii dla Łotwy w ramach imperium rosyjskiego. Formalnie Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza została powołana do życia 17 czerwca 1918 w wyniku rozłamu w ruchu socjalistycznym. Opowiedziała się za niepodległością państwa od sowieckiej Rosji odrzucając dyktaturę proletariatu i dążąc do budowy socjalizmu w państwie narodowym drogą parlamentarną. W dwudziestoleciu międzywojennym LSDSP była obok Związku Ludowego jednym z dwóch głównych obozów politycznych w kraju. W zgromadzeniu konstytucyjnym z 1920 uzyskała większość 57 miejsc na 120. W późniejszych wyborach notowała już słabsze wyniki: 31 na 100 w 1922, 33 w 1925, 26 w 1928 i 21 w 1931, jednak w różnych okresach pozostawała częścią koalicji rządzącej. Jej liderem w okresie międzywojennym był Pauls Kalniņš – marszałek Sejmu w latach 1925–1934. Innym znanym politykiem pozostawał Marģers Skujenieks (premier 1926–1928, 1931–1933).

LSDSP różniła się ze Związkiem Chłopskim Kārlisa Ulmanisa w wielu zasadniczych sprawach. Opowiadała się za większym uprzemysłowieniem Łotwy, miała inne koncepcje odnośnie reform rolnych. W polityce zagranicznej zamiast bliskiej współpracy z Polską, Litwą i Estonią domagała się zachowania poprawnych stosunków z Niemcami i ZSRR.

Po zamachu stanu z maja 1934 działalność LSDSP została zakazana, partia odrodziła się dopiero na emigracji po 1940. Jednym z jej głównych polityków był wówczas Bruno Kalniņš, syn Paulsa.

Po 1990 roku[edytuj | edytuj kod]

Po odzyskaniu przez Łotwę niepodległości doszło do wskrzeszenia zakazanej w czasach sowieckich socjaldemokracji. Dwie partie-następczynie LSDSP zjednoczyły się wraz z reformistyczną lewicą postkomunistyczną w Łotewską Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą (LSDSP) nawiązując nazwą do przedwojennych i emigracyjnych tradycji. W wyborach sejmowych z 1998 ugrupowanie zdobyło 12,87% głosów, co przełożyło się na 14 miejsc w parlamencie. Sukcesy odnotowało też w samorządach, szczególnie w Rydze, gdzie socjaldemokrata Gundars Bojārs został w 2001 wybrany burmistrzem miasta. W wyborach krajowych z 2002 i 2006 partia nie przekroczyła progu wyborczego, od tego czasu znajduje się w opozycji pozaparlamentarnej. Do 2009 była reprezentowana w dumie miejskiej w Rydze. Współrządziła w Olaine. Po wyborach samorządowych 2009 jej przedstawiciel Rihards Eigims został na krótki okres burmistrzem Dyneburga. Ugrupowanie startowało w wyborach parlamentarnych w 2010 w ramach koalicji "Odpowiedzialność", nie uzyskując przedstawicielstwa w Sejmie. Na początku 2011 doszło do rozłamu w szeregach LSDSP i odejścia części działaczy do ruchu "Postępowi". Obecnie przewodniczącym partii jest Aivars Timofejevs. Ugrupowanie współpracuje z Socjaldemokratycznym Związkiem Młodzieży (łot. Jaunatnes Sociāldemokrātiskā Savienība, JSS) oraz Związkiem Kobiet (Sieviešu apvienība, SA).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]