Łowca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łowca
Manhunter
Gatunek thriller
Data premiery 15 sierpnia 1986
Kraj produkcji USA
Czas trwania 115 min
Reżyseria Michael Mann
Scenariusz Michael Mann
Główne role William Petersen,
Dennis Farina,
Tom Noonan
Muzyka Michel Rubini, Klaus Schulze
Zdjęcia Dante Spinotti
Scenografia Mel Bourne
Montaż Dov Hoenig
Produkcja Dino De Laurentiis,
Richard Roth
Wytwórnia De Laurentiis Entertainment Group
Red Dragon Productions S.A.
Dystrybucja De Laurentiis Entertainment Group
Nagrody Michael Mann Cognac Festival du Film Policier (nagroda krytyków)

Łowca (tytuł oryginalny Manhunter) – amerykański film fabularny (thriller) z 1986 roku w reżyserii Michaela Manna. Scenariusz jest oparty na powieści Thomasa Harrisa pt. Czerwony smok, a film poprzedza powstały w 1991 r. Milczenie owiec i kolejne filmy o Hannibalu Lecterze (tu zwanym Hannibalem Lecktorem[1]).

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Jeden z pierwszych filmów Michaela Manna, charakteryzujący się psychodelicznym nastrojem, budowanym przez przejaskrawione ujęcia w scenach retrospekcji oraz piosenki takich zespołów muzycznych jak Dead Can Dance, Kitarō czy też utwór In-A-Gadda-Da-Vida zespołu Iron Butterfly, wykorzystany w kulminacyjnej scenie.

Główną osią fabuły filmu jest śledztwo prowadzone przez Willa Grahama, agenta FBI, próbującego ująć seryjnego mordercę, przez media nazwanego Zębową Wróżką.

W początkowych ujęciach przedstawiona jest sytuacja widziana oczyma mordercy wkraczającego do mieszkania swych ofiar. Operator kamery przez dłuższy czas zatrzymuje ujęcia na charakterystycznych obiektach, takich jak dziecięca maskotka, czy kobieta przeciągająca się w łóżku. Te sekwencje powtarzają się, gdy Will Graham odwiedza mieszkanie ofiar i próbuje odtworzyć tok działania i myślenia mordercy.

Psychopatę przedstawiono nie tylko jako bezwzględnego mordercę, ale i jako osobę obdarzoną ludzkimi uczuciami i potrzebami, co ukazano wprowadzając wątek romansu zabójcy z niewidomą dziewczyną, dobitnie ukazując ogromną samotność Zębowej Wróżki. Również Will Graham nie jest postacią jednowymiarową, bohaterem wypełniającym bez wahania swoja misję. Na początku odmawia Crawfordowi proszącemu go o włączenie się w śledztwo, bowiem poprzednie śledztwo uwieńczone schwytaniem Hannibala Lecktora przypłacił ciężkim załamaniem nerwowym i nieomal utratą życia z rąk Lecktora. W miarę rozwoju akcji możemy obserwować jak zmniejsza się dystans między umysłem Willa a sposobem myślenia Zębowej Wróżki, widzimy Grahama, który początkowo opisuje poczynania mordercy w trzeciej osobie, jednak podczas ostatniej wizyty w mieszkaniu ofiar robi to już w pierwszej osobie.

Hannibal Lecktor (powieściowy Lecter) pojawia się w filmie dwukrotnie, po raz pierwszy, gdy Will odwiedza go w szpitalu psychiatrycznym, w którym Lecktor jest więziony. Podczas tej wizyty podsyca obawy Grahama związane ze stanem jego umysłu, Will boi się bowiem, że skoro z taką łatwością potrafi śledzić tok myślenia zabójców, jest do nich podobny. Po raz drugi Lecktor pojawia się gdy dzwoniąc do sekretarki dr. Blooma podstępem wyłudza od niej adres Willa, który potem przekazuje Zębowej Wróżce.

Cechą wyróżniającą ten film od innych ekranizacji trylogii Thomasa Hairrisa jest przedstawienie zarówno Grahama jak i jego przeciwnika jako normalnych ludzi w różnych sytuacjach społecznych. Zębowa Wróżka właściwie rezygnuje z dokonania morderstwa na wybranej przez siebie rodzinie pod wpływem znajomości z poznaną dziewczyną, choć skutkiem paranoidalnych urojeń w końcu próbuje ją zabić. Will Graham kilkakrotnie natomiast przedstawiony jest jako troskliwy mąż oraz ojciec, tłumaczący swemu synowi, co wydarzyło się z nim po tym, jak został napadnięty przez Hannibala.

Finałowy fragment filmu jest trudny do interpretacji, gdyż Zębowa Wróżka, zanim zostanie unieszkodliwiony przez Grahama, opuszcza narzędzie zbrodni i pochyla głowę, co można byłoby interpretować jako symboliczną rezygnację z podjętej próby zabójstwa.

Ciekawym motywem często pojawiającym się w filmie jest wzrok i ludzkie oko. Ujęcia kamery na twarz są często bliższe, bardziej eksponujące oczy. Psychopata, jak tłumaczy to Grahamowi Hannibal Lecktor, przede wszystkim posługuje się wzrokiem i, według niego, lubi oglądać krew na swym ciele w pełni Księżyca, dlatego zabija właśnie w tym czasie. Sam psychopata zresztą przed dokonaniem zabójstwa ogląda amatorskie filmy, które ofiary przynoszą do obróbki w firmie, w której morderca pracuje. Will Graham dzięki uporczywemu antycypowaniu potencjalnych motywów jakimi mógł się kierować Zębowa Wróżka, czy narzędzi jakimi mógł się posługiwać, wkrótce odkrywa ten fakt.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]