Łowczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Łowczy – we wczesnośredniowiecznej Polsce urzędnik królewski zajmujący się organizacją łowów monarchy.

Urząd ten utrzymał się po przemianach ustrojowych (monarchia stanowa, później demokracja szlachecka) i stał się dożywotnim i honorowym, a więc nie pociągającym za sobą żadnych obowiązków. W I Rzeczypospolitej wykształciły się dwa urzędy dworskie: łowczy wielki koronny i łowczy wielki litewski. W hierarchii urzędów ziemskich inny urząd łowczego był niższym urzędem ziemskim.

Także oficjalista w większych majątkach ziemskich oraz funkcja klubach, związkach i kołach łowieckich.

Tytuły odojcowskie i odmężowskie[edytuj | edytuj kod]

Dzieciom łowczego przysługiwały tytuły odojcowskie. Dla synów był to łowczyc[1], a dla córek łowczanka[2]. Żony łowczego miały prawo do tytułu odmężowskiego łowczyna[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.. Nakładem i drukiem Breitkopfa i Haertela, 1841, str. 86
  2. Słownik Języka Polskiego – łowczanka
  3. Pamiętniki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego: (1666-1721). Nakładem Jana Zawiszy, 1862, str. LXIV