Łubnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łubnie
Лубни
Herb Flaga
Herb Łubni Flaga Łubni
Państwo  Ukraina
Obwód połtawski
Powierzchnia 29,93 km²
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

52 218
1 757 os./km²
Kod pocztowy 37500
Położenie na mapie obwodu połtawskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu połtawskiego
Łubnie
Łubnie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Łubnie
Łubnie
Ziemia 50°01′N 33°00′E/50,016667 33,000000Na mapach: 50°01′N 33°00′E/50,016667 33,000000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Łubnie (ukr. Лубни, trb. Łubny, trl. Lubni) – miasto na Ukrainie, nad Sułą, w obwodzie połtawskim, siedziba rejonu łubieńskiego; ok. 52,2 tys. mieszk.

Dawna polska rezydencja magnacka, siedziba książąt Wiśniowieckich, w tym sławnego księcia Jeremiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Łubnie są jednym z najstarszych ukraińskich miast, według legendy założonym w 988 roku przez Włodzimierza I Wielkiego. Miejscowość po raz pierwszy w źródłach pisanych pojawia się w 1107 roku.

Początkowo osada miała charakter stricte obronny. Jej rozwój przypada na XV i XVI wiek. Od 1569 roku znajdowało się granicach Korony. W 1591 miasto zostało lokowane na prawie magdeburskim i otrzymało herb.

W 1596 roku w pobliżu Łubniów hetman Stanisław Żółkiewski rozbił ostatecznie powstanie kozackie Nalewajki. W tym samym roku Reinhold Heidenstein zapisał zamek przed siedmią laty przez Aleksandra Wiśniowieckiego starostę czerkaskiego wystawiony. Na rzece Sule jest most bardzo długi, przez który już na stepy się wychodzi.... Na mapie Beauplana zaznaczony jest zamek i obwarowania miejskie. W 1619 Raina Wiśniowiecka ufundowała w okolicach miasta prawosławny męski klasztor - Mgarski Monaster Przemienienia Pańskiego[1].

książę Jarema

W roku 1648, w czasie Powstania Chmielnickiego, po wycofaniu wojsk i dworzan księcia Jeremiego Wiśniowieckiego doszło do zniszczenia Łubniów m.in. pałacu książęcego i kościoła[2] o.o. bernardynów pw. św. Michała[3]. Z zabytków z czasów Wiśniowieckich (sprzed 1648 r.) pozostały w muzeum regionalnym jedynie fragmenty kolumny z pałacu o oraz drzwi z kościoła o.o. bernardynów. Teren, gdzie znajdował się pałac - rezydencja Wiśniowieckich nie jest dostępny[3].

Od 1648 roku w granicach Rosji. W latach 1648-1781 w Łubniach stacjonował Pułk Łubieński wojska zaporoskiego.

Po wybudowaniu kolei prowadzącej przez miasto w 1901 roku nastąpił rozwój przemysłu w Łubniach. Podczas okupacji niemieckiej Łubnie były jednym z głównych skupisk partyzantki sowieckiej.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Demografia
1638 1897 1907 1926 1979 1989 2001 2005
2 646 10 097 11 800 21 000 54 216 59 478 52 572 50 232

Osoby związane z miastem[edytuj | edytuj kod]

Łubnie w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość, jako siedziba Jeremiego Wiśniowieckiego, pojawia się w Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. T. Kempa, Fundacje monasterów prawosławnych w Rzeczypospolitej w pierwszej połowie XVII wieku [w:] red. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P. Chomik: Życie monastyczne w Rzeczypospolitej. Białystok: Zakład Historii Kultur Pogranicza Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku, 2001, s. 78-79. ISBN 8390292882.
  2. testament Jeremiego Wiśniowieckiego (pol.). Jarema.art.pl, 28 marca 1651. [dostęp 1 października 2009].
  3. 3,0 3,1 Jakub Pączek, Jurij Rudnicki: Łubnie - reportaż (pol.). Jarema.art.pl. [dostęp 1 października 2009].