Łukasz Warzecha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Łukasz Warzecha (ur. 1975 w Łodzi) – polski dziennikarz i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem i rzecznikiem prasowym Unii Polityki Realnej. W 1996 przeszedł do Stronnictwa Polityki Realnej, pełnił funkcję sekretarza prasowego tej partii. Ukończył stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim.

Karierę rozpoczynał w tygodniku "Najwyższy Czas!, po rozstaniu z UPR pisał do postendeckiej "Myśli Polskiej". Następnie związał się z dziennikiem "Życie", najpierw jako dziennikarz działu zagranicznego, później jako redaktor działu opinii. Później współpracował z "Businessman Magazine", był też redaktorem dwutygodnika "Unia&Polska", jego teksty ukazywały się również w "Nowym Państwie".

Przez ponad 10 lat do końca marca 2014 był komentatorem dziennika "Fakt"[1]. Od 2008 do 2010 bywał komentatorem w programie publicystycznym Antysalon Ziemkiewicza nadawanym w TVP Info. Obecnie publikuje w tygodniku "wSieci" i dzienniku "Rzeczpospolita"[2][3].

Został członkiem rady redakcyjnej "Międzynarodowego Przeglądu Politycznego".

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • (współpraca) Katarzyna Szymańska-Borginon, W piżamie do Europy, współpraca Łukasz Warzecha, Olszanica: "Bosz" 2003.
  • Strefa zdekomunizowana – Wywiad rzeka z Radosławem Sikorskim, Warszawa: Andrzej Findeisen / A.M.F. Plus Group 2007, ISBN 978-83-60532-09-6
  • Lech Kaczyński – ostatni wywiad, Warszawa: Prószyński Media 2010.
  • (redakcja) Maciej Rybiński, Felietony, wybór felietonów Łukasz Warzecha, Warszawa: Ringier Axel Springer Polska 2011.
  • (wstęp) Piotr Bugajski, Cała prawda o Smoleńsku. Nowe fakty, współpraca Joanna Niedziela-Dąbrowska, Magdalena Rubaj; wstęp Łukasz Warzecha, Warszawa: Wydawnictwo Książkowe Fakt - Ringier Axel Springer Polska 2012.

Przypisy

  1. Łukasz Warzecha: Dziś zakończyłem ponad dziesięcioletnią pracę w „Fakcie”. wpolityce.pl, 31 marca 2014. [dostęp 31 marca 2014].
  2. Redakcja (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-02-04].
  3. Niepokorni wracają do Grzegorza Hajdarowicza.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]