Łuna 25

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Łuna-Głob)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy planowanej rosyjskiej sondy. Zobacz też: Łunochod 3, łazik anulowanej radzieckiej misji Łuna 25.
Łuna 25
Inne nazwy Łuna-Głob
Zaangażowani Roskosmos
Rakieta nośna Sojuz-2/Fregat
Miejsce startu Kosmodrom Wostocznyj, Rosja
Cel misji Księżyc
Orbita (docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji 2018
Wymiary
Masa całkowita 1450 kg
Masa aparatury naukowej 17-19 kg

Łuna 25 (ros. Луна-25) – planowana rosyjska sonda kosmiczna do badań Księżyca, pierwsza z nowego programu Łuna-Głob (ros. Луна-Глоб). Sonda będzie lądownikiem, który ma wylądować w pobliżu południowego bieguna Księżyca. Start misji planowany był początkowo na 2012[1], potem na 2014 rok[2], jednak kilkukrotnie był przesuwany i według planów z końca 2014 roku ma nastąpić w 2018 roku[3].

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

Testy technologii dla potrzeb dalszego programu księżycowego. Niewykluczona jest współpraca z ESA w przygotowaniu systemów kontroli lądowania. Planowany sztuczny satelita księżyca, który miał być pierwotnie częścią misji Łuna-Głob i m.in. pełnić rolę w wyborze przyszłych miejsc lądowania, stał się osobną misją Łuna 26[4].

Konstrukcja sondy[edytuj | edytuj kod]

Lądownik ma być wyposażony w spektrometr masowy, spektrometry promieniowania gamma i neutronów, sejsmometr, urządzenie do pomiaru własności termicznych regolitu i kamery telewizyjne[4]. Po wstępnym wyhamowaniu przez silnik rakietowy, uderzenie lądownika o powierzchnię Księżyca złagodzą poduszki powietrzne. Proponowanym miejscem lądowania jest krater w okolicach południowego bieguna Księżyca, gdzie pod powierzchnią może być obecny lód wodny.

Początkowe plany przewidywały wyposażenie sondy w zestaw 12 penetratorów (dziesięć niewielkich pozbawionych silników hamujących oraz dwóch większych zaopatrzonych w takie silniki), które miały utworzyć na powierzchni Księżyca sieć sejsmometrów[1]. Z planów tych jednak zrezygnowano. Później planowano wykorzystanie czterech japońskich penetratorów, które zostały skonstruowane na potrzeby odwołanej w 2007 r. misji LUNAR-A[5]. Każdy z penetratorów miał mieć masę 45 kg i zawierać sejsmometr, czujniki strumienia cieplnego i akcelerometr.

Sonda Łuna 25 powstaje w biurze konstrukcyjnym Ławoczkina.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 C. Covault: Russia Plans Ambitious Robotic Lunar Mission (ang.). Aviation Week, 2006-06-04. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-10-24)].
  2. Russia postpones Luna-Glob moon mission. Moon Daily. [dostęp 2012-11-14].
  3. ИКИ: РФ начнет запуск автоматических станций к Луне в 2018 году (ros.). W: РИА Новости [on-line]. 2014-10-03. [dostęp 2015-02-09].
  4. 4,0 4,1 Anatoly Zak: Luna-Glob Lander (Luna-25) (ang.). RussianSpaceWeb.com, 2014-08-21. [dostęp 2015-04-17].
  5. Японские пенетраторы помогут России найти место для полигона на Луне. Известия Наука, 2007-12-18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]