Łycznik ochrowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łycznik ochrowy
Na starszych okazach na skórce pojawiają się łuski i mozaikowy wzorek
Na starszych okazach na skórce pojawiają się łuski i mozaikowy wzorek
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina grzybówkowate
Rodzaj Panellus
Gatunek łycznik ochrowy
Nazwa systematyczna
Panellus stipticus (Bull.) P. Karst.
Hattsvampar 14: fig. 172 (1879)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Występuje zwykle w kępach
Blaszki i krótki, boczny trzon

Łycznik ochrowy (Panellus stipticus (Bull.) P. Karst.) – gatunek grzybów należący do rodziny grzybówkowatych (Mycenaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 2003. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako bedłka ściągająca, bocznotrzoniec skupiony, łyczak ściągający, łycznik trzonkowy[2]. Niektóre synonimy łacińskie[3]:

  • Agaricus lateralis Schaeff. 1774
  • Agaricus semipetiolatus Lightf. 1777
  • Agaricus stipticus Bull. 1783
  • Crepidopus stipticus (Bull.) Gray 1821
  • Lentinus stipticus (Bull.) J. Schröt., in Cohn 1889
  • Panellus farinaceus (Schumach.) P. Karst. 1879
  • Panellus stipticus var. albidotomentosus (Rea) Z.S. Bi 1987
  • Panellus stipticus var. occidentalis Lib.-Barnes 1981

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 1-4 cm, okrągły lub nerkowaty, o brzegu falistym i podwiniętym. Kolor ochrowy. Skórka kapelusza matowa, początkowo gładka, u starszych okazów łuskowata z mozaikowym wzorem[4].

Blaszki

Gęste i wyraźnie odgraniczone od trzonu. Kolor od bladobeżowego do ochrowobrązowego[4].

Trzon

Wysokość 1-2 cm, grubość 0,5 cm. Wyrasta bocznie, jest krótki i bardzo szeroki w miejscu połączenia z kapeluszem. Powierzchnia filcowata, kolor ochrowobrązowy[4].

Miąższ

Cienki, łykowaty, ochrowego koloru. Zapach słaby, smak gorzki, silnie ściągający[4].

Wysyp zarodników

Jasnoochrowy. Zarodniki gładkie, szerokoelipsoidalne, bardzo drobne, o rozmiarach 2-3× 1-1,5 μm[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek pospolity. Występuje na martwym i butwiejącym drewnie, głownie drzew liściastych, na drewnie drzew iglastych bardzo rzadko. Szczególnie często rośnie na dębach. Zazwyczaj występuje w kępach[4].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Saprotrof, grzyb niejadalny[5][4], w Hongkongu jednak uważany jest za grzyba jadalnego[6].

Przeprowadzone badania naukowe wykazały, że gatunek ten ma pewne zdolności bioluminescencji (świecenia w nocy)[7]. Bioluminiscencję zaobserwowano na grzybni i tylko na grzybach uprawianych w laboratorium, w środowisku naturalnym dotychczas zjawiska tego nie zaobserwowano[8].

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.
  5. 5,0 5,1 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  6. Eric Boa: Wild edible fungi : A global overview of their use and importance to people. 2004, seria: Non-wood Forest Products 17. ISBN 92-5-105157-7.
  7. Grzyby bioluminescencyjne. [dostęp 2012-10-05].
  8. Andreas Gminder: Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.