Łysa Skałka
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Łysa Skałka – urwista skała wznosząca się na wysokość 1129 m n.p.m. tuż po zachodniej stronie Łysej Polany w polskich Tatrach Wysokich, na wprost skrzyżowania polskiej drogi do Morskiego Oka ze słowacką Drogą Wolności[1]. Jest najdalej na wschód wysuniętym wzniesieniem polskich Tatr[1]. Porasta ją las z rzadkimi w Tatrach gatunkami drzew: klon jawor, cis pospolity i sosna pospolita[2].
Zbudowana jest z pochodzących ze środkowego triasu dolomitów, a wymodelowana została przez erozję w młodszym trzeciorzędzie i w czwartorzędzie[3]. Rosnące na niej sosny to relikt glacjalny z holocenu (8000-6000 lat p.n.e.)[3]. Stwierdzono też występowanie bardzo rzadkich w Polsce gatunków roślin – irgi czarnej i dwulistnika muszego[4].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Tatry Wysokie i Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ 3,0 3,1 Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
