Łzawnica ogrodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łzawnica ogrodowa
Łzawnica ogrodowa: zdjęcie
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj łzawnica
Nazwa systematyczna
Coix lacryma-jobi L.
Sp. Pl. 76. 1 Mai 1753[2]

Łzawnica ogrodowa[3], łzawnica łzy Hioba, koiks łzy Hioba[4], proso jerozolimskie (Coix lacryma-jobi) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Jest to jednoroczna trawa pochodząca z południowej Azji. Uprawiana jako ozdobna dla dużych ziarniaków, z których wyrabiane są korale i różańce. W środkowoeuropejskich warunkach klimatycznych uprawiana pod szkłem lub w pojemnikach. Dla wydania nasion wymaga długiego i gorącego okresu wegetacyjnego[4].

Morfologia i biologia[edytuj | edytuj kod]

Owoc[5]
Biały lub jasnożółty ziarniak pozbawiony łupiny nasiennej jest prawie jajowaty lub podłużnie eliptyczny, długości około 4–8 mm i szerokości około 3–6 mm. Powierzchnia grzbietowa jest okrągława, mlecznobiała i gładka. Powierzchnię brzuszną cechuje głęboka, podłużna bruzda. Jeden koniec jest tępo zaokrąglony, drugi jest stosunkowo płaski i delikatnie ząbkowany z niewyraźnym, jasnobrunatnym znaczkiem.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina lecznicza[edytuj | edytuj kod]

Surowiec zielarski[5]
Nasienie łzawnicy ogrodowej (Coicis semen) – wysuszone, dojrzałe ziarniaki pozbawione łupin o zawartości powyżej 0,5% trioleiny.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2012-09-21].
  2. Coix lacryma-jobi L. (ang.). W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2012-09-21].
  3. Gawryś Wiesław: Słownik roślin zielnych. Kraków: Officina Botanica, 2008. ISBN 978-83-925110-5-2.
  4. 4,0 4,1 Roger Grounds: Trawy ozdobne. Warszawa: Klub dla Ciebie, 2009, s. 38. ISBN 9788374048910.
  5. 5,0 5,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-7.