Ō-dachi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ō-dachi
Hideyoshi Toyotomi przed pojedynkiem na moście Yahagi, wyposażony w ō-dachi

Ō-dachi (jap. 大太刀 wielki miecz?) – rodzaj miecza japońskiego, którego głownia miała długość nie mniejszą niż 3 shaku (ok. 90 cm). Nie jest jednak dokładnie ustalone jakie dokładnie rozmiary i parametry kwalifikowały miecz jako ōdachi.

Wytwarzanie[edytuj | edytuj kod]

Ōdachi są i były mieczami wyjątkowo trudnymi do wytworzenia tradycyjnymi metodami ze względu na swoje ogromne rozmiary. Im dłuższe było ostrze, tym trudniej było utrzymać je w temperaturze pozwalającej na swobodne kucie i hartowanie (które często kończyło się wypaczeniem ostrza). Dodatkowe trudności sprawiało zapotrzebowanie na specjalne, większe paleniska i zbiorniki do hartowania oraz fakt, że do wykucia jednego ostrza potrzebny był cały zespół ludzi składający się z kowala i jego pomocników.

Inne są także metody polerowania takich głowni. Z racji swoich rozmiarów musi być ona unieruchamiana, a następnie szlifowana, w przeciwieństwie do mniejszych głowni, które były przesuwane po nieruchomych kamieniach szlifierskich.

Współcześnie praktycznie nie wytwarza się już ō-dachi ze względu na ogromne koszty i brak zastosowania. Głównie zamawiają je świątynie, gdyż ostrza te są mocno związane z religią shintō.

Wykorzystanie[edytuj | edytuj kod]

Ō-dachi używano w różnych celach, między innymi jako:

  • podarków dla świątyń oraz bóstw. Często wykuwano na nich modlitwy o powodzenie w wojnach lub symbolizowały ważne z punktu widzenia historii kultu ostrza;
  • broń bitewną;
  • symbolu armii. Można to rozumieć dwojako: z jednej strony ōdachi mogło być odpowiednikiem sztandaru, a z drugiej często zdarzało się, że broń takich rozmiarów była pozostawiana na polu walki w celu wystraszenia przeciwnika;
  • pokaz umiejętności kowala.

Walka nim polegała przede wszystkim na wykorzystaniu jego rozmiarów i masy do potężnych ciosów z góry. Do bitwy natomiast noszono je na dwa sposoby:

  • na plecach, co jednak bardzo utrudniało jej szybkie wydobycie;
  • w ręce, oparty o ramię. Często zdarzało się, że wojownik miał pomocnika, który pomagał mu dobywać miecza.

Zastosowanie bojowe zaniknęło jednak po 1615 roku, kiedy rozegrała się ostatnia, wielka bitwa kończąca okres Sengoku oraz rozpoczęła się epoka Edo.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Najdłuższy, istniejący współcześnie ō-dachi został wykuty ok. XV w. Liczy 3,7 m długości z czego 2,2 m to sama głownia.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]