Ścierwnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ścierwnik
Neophron percnopterus[1]
(Linnaeus, 1758)
Ścierwnik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd szponiaste
Rodzina jastrzębiowate
Podrodzina orłosępy
Plemię Gypaetini
Rodzaj Neophron[2]
Savigny, 1809
Gatunek ścierwnik
Synonimy
  • Vultur Perenopterus Linnaeus, 1758[3]
Podgatunki
  • N. p. ginginianus (Latham, 1790)
  • N. p. majorensis Donázar et al, 2002
  • N. p. percnopterus Linnaeus, 1758
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Przybliżony zasięg występowania:

     całoroczny

     obszar lęgowy

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło ścierwnik w Wikisłowniku

Ścierwnik, ścierwnik biały, białosęp (Neophron percnopterus) – gatunek dużego ptaka padlinożernego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae), jedyny przedstawiciel rodzaju Neophron[5][6]. Zamieszkuje w zależności od podgatunku[6][3]:

Cechy gatunku 
Dorosłe osobniki brudnobiałe z czarnymi lotkami. Przód głowy i wole nagie, skóra żółta. Dziób ciemny, nogi żółte. Młode całe brązowe. N. percnopterus ginginianus jest mniejszy i ma żółty dziób.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 60–70 cm[9]
rozpiętość skrzydeł ok. 155-180 cm[9]
masa ciała 1,6–2,1 kg
Biotop 
Góry, tereny otwarte i osiedla ludzkie.
Gniazdo 
Na półce skalnej, w załomach budynków (w tym egipskich piramid).
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając dwa jaja w marcu lub maju (populacje europejskie).
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 42 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po 70–90 dniach.
Pożywienie 
Padlina i odchody zwierząt. Potrafi rozbijać strusie jaja, obrzucając je kamieniami.
Ochrona 
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[10].

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Neophron percnopterus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Neophron. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 30 grudnia 2010]
  3. 3,0 3,1 Egyptian Vulture (Neophron percnopterus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 29 grudnia 2010].
  4. Neophron percnopterus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  5. Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Gypaetini Bonaparte, 1831 (Wersja: 2013-09-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-03-06].
  6. 6,0 6,1 Frank Gill, David Donsker: Family Cathartidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.1. [dostęp 2014-03-06].
  7. José A Donázar, César J. Palacios, Laura Gangoso, Olga Ceballos, Marı́a J. González, Fernando Hiraldo. Conservation status and limiting factors in the endangered population of Egyptian vulture (Neophron percnopterus) in the Canary Islands. „Biological Conservation”. 107 (1), s. 89-97, 2002. doi:10.1016/S0006-3207(02)00049-6 (ang.). 
  8. Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 210. ISBN 83-919626-1-X.
  9. 9,0 9,1 P. Sterry, A. Cleave, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 96-99. ISBN 83-7311-341-X.
  10. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tajemnice zwierząt: Ptaki drapieżne Europy. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1991. ISBN 83-7023-149-7.