Śledź azowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śledź azowski
Alosa maeotica[1]
(Grimm, 1901)
Śledź azowski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd śledziokształtne
Rodzina śledziowate
Rodzaj Alosa
Gatunek śledź azowski
Synonimy
  • Alosa braschnikowii maeotica (Grimm, 1901)
  • Alosa brashnikovi maeotica (Grimm, 1901)
  • Alosa maeotica maeotica (Grimm, 1901)
  • Caspialosa brashnikovi maeotica (Grimm, 1901)
  • Caspialosa brauneri Nikolskii, 1923
  • Caspialosa brauneri elongata Isachenko, 1925
  • Clupea maeotica Grimm, 1901
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Śledź azowski[3] (Alosa maeotica) – gatunek małej morskiej ryby ławicowej z rodziny śledziowatych (Clupeidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje basen Morza Czarnego, Morza Azowskiego[4], Morza Marmara[5] oraz dolne biegi rosyjskich rzek Don[6] i Kubań[7]. Gatunek zimnolubny, preferujący temperatury w zakresie 3-5 °C. Jesienią gromadzą się w południowych wodach Morza Czarnego w celu zimowania[4].

Cechy morfologiczne[edytuj | edytuj kod]

Osiąga zwykle 16-20 cm (maksymalnie 31 cm)[8]. Samiec i samica podobnej wielkości. Ciało smukłe, wydłużone. Linia boczna niezbyt wyraźnie zaznaczona. Boczne łuski barwy srebrnej, czasami miejscami lekko błękitnej. Grzbiet oraz górna szczęka ciemniejsze od boków ciała. Romboidalna płetwa grzbietowa. Płetwa ogonowa barwy szarej lub czarnej, sporo ciemniejsza od pozostałych płetw. Posiada 33-46 cienkich i prostych listków skrzelowych na każdym z łuków skrzelowych, ciasno rozmieszczonych, zwykle krótszych od wyrostków filtracyjnych. Zęby dobrze rozwinięte w obu szczękach[9].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Osiąga dojrzałość płciową przy długości około 13-15 cm w wieku około 2 lat. Tarło odbywa się wiosną lub wczesnym latem w cieplejszych słonawych lagunach. Równocześnie z samicami, samce wypuszczają do wody nasienie. Ikra rozrzucana jest po dnie i pozostawiana bez opieki. Dorosłe osobniki po tarle powracają na otwarte wody w celu zdobycia pożywienia. Młode osobniki pod koniec lata migrują do ujść rzek, rzadziej na otwarte wody[9]. Żyją około 6 lat, w zależności od środowiska[10].

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym elementem diety śledzia azowskiego są inne gatunki ryby (głównie szprot i sardela europejska[8]). Po za tym żywi się również zooplanktonem oraz skorupiakami[9][11].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Posiada niewielkie znaczenie w rybołówstwie. Czasami poławiana wraz z śledziem czarnomorskim. W 2008 roku uznany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody i Jej Zasobów za gatunek najmniejszej troski.

Przypisy

  1. Alosa maeotica w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Alosa maeotica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  4. 4,0 4,1 Reshetnikov, Y.S., N.G. Bogutskaya, E.D. Vasil'eva, E.A. Dorofeeva, A.M. Naseka, O.A. Popova, K.A. Savvaitova, V.G. Sideleva i L.I. Sokolov. An annotated check-list of the freshwater fishes of Russia.. „Ichthyol”. 9 (37), s. 687-736, 1997 (ang.). 
  5. Bilecenoglu, M., Taskavak E., S. Mater and M. Kaya. Checklist of the marine fishes of Turkey.. „Zootaxa”. 113 (2), s. 1-194, 2002 (ang.). 
  6. Bogutskaya, N.G. i A.M. Naseka. REGIONAL CHECK-LISTS: Don River Drainage Area. In Website and Database: "Freshwater Fishes of Russia": A Source of Information on the Current State of the Fauna.. , 2002. Zoological Institute RAS. (ang.). 
  7. Bogutskaya, N.G. i A.M. Naseka. REGIONAL CHECK-LISTS: Kuban River Drainage Area. In Website and Database: "Freshwater Fishes of Russia": A Source of Information on the Current State of the Fauna.. , 2002. Zoological Institute RAS. (ang.). 
  8. 8,0 8,1 Whitehead, P.J.P. FAO Species Catalogue. Vol. 7. Clupeoid fishes of the world (suborder Clupeioidei). An annotated and illustrated catalogue of the herrings, sardines, pilchards, sprats, shads, anchovies and wolf-herrings. Part 1 – Chirocentridae, Clupeidae and Pristigasteridae.. „FAO Fish. Synop.”. 7 (1), s. 125, 1985 (ang.). 
  9. 9,0 9,1 9,2 Kottelat, M. i J. Freyhof: Handbook of European freshwater fishes. Cornol: Publications Kottelat, 2007, s. 646.
  10. Kolarov, P.. H. Hoestlandt (ed.) The freshwater fishes of Europe. Vol. 2. Clupeidae, Anguillidae.. „AULA-Verlag Wiesbaden”, s. 309-322, 1991 (ang.). 
  11. Moskvin, B.S.. Materials on the feeding of shads in the northeastern part of the Black Sea.. „Trudy Novorossiiskoi Biologicheskoi Stantsii”. 3 (2), s. 259-272, 1940 (ang.).