Śledziennica skrętolistna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śledziennica skrętolistna
Pokrój i siedlisko
Pokrój i siedlisko
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd skalnicowce
Rodzina skalnicowate
Rodzaj śledziennica
Gatunek śledziennica skrętolistna
Nazwa systematyczna
Chrysosplenium alternifolium L.
Sp. Pl. 1: 398. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty

Śledziennica skrętolistna (Chrysosplenium alternifolium L.) – gatunek rośliny z rodziny skalnicowatych. Jest średnio pospolity w całej Polsce, zarówno na niżu, jak i w górach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Osiąga wysokość 5-20 cm, trójkanciasta, w dolnej części rzadko owłosiona.
Kłącze
Pełzające, wytwarzające długie rozłogi.
Liście
U nasady wcięte, koliste. Liście odziomkowe wyrastają na ogonkach dwukrotnie dłuższych od blaszki, liście łodygowe mają ogonki co najmniej tak długie, jak blaszka. Ułożone skrętolegle. Blaszki o karbowano-wrębnych brzegach, o bardzo wąskich wcięciach między wrębami. Na górnej stronie blaszki nieliczne, grube włoski.
Kwiaty
Niepozorne, żółtozielone, zebrane w kwiatostanbaldachogrono. Rolę okwiatu pełnią wyłącznie działki kielicha, płatków korony brak. Kwiaty otoczone są złocistożółtymi liśćmi przykwiatowymi pełniącymi rolę powabni. Kwitnie od marca do maja, jest jedną z najwcześniej zakwitających krajowych roślin wiosennych. Przeważnie roślina samopylna, czasami zapylana przez owady i ślimaki. Kwiaty przedsłupne lub równoczesne[2].

Bylina i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit, chamefit. Siedlisko: torfowiska, lasy, brzegi górskich potoków, mokre i cieniste miejsca w lesie. W górach występuje po piętro kosówki. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Alno-Ulmion[3].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Nazwa śledziennica wywodzi się stąd, że dawniej używano jej do leczenia schorzeń śledziony.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-26].
  2. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  3. Matuszkiewicz Władysław: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wilhelm Eisenreich: Rozpoznawanie roślin i zwierząt. Elipsa, 2005. ISBN 83-7265-073-X.
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.