Ślimak przydrożny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ślimak przydrożny
Xerolenta obvia
(Menke, 1828)
Muszla ślimaka przydrożnego
Muszla ślimaka przydrożnego
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Podgromada płucodyszne
Rząd trzonkooczne
Rodzina Hygromiidae
Rodzaj Xerolenta
Gatunek ślimak przydrożny
Synonimy
  • Helix obvia Menke, 1828
  • Helix neglecta Hartmann, 1821
  • Helix candicans Pfeiffer, 1841
  • Helicella obvia (Menke, 1828)
  • Helicella (Xerothracia) pappi Schütt, 1962
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ślimak przydrożny (Xerolenta obvia) – pontokaspijski, ekspansywny gatunek ślimaka lądowego z rodziny Hygromiidae[1], wcześniej zaliczany do ślimakowatych[2].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Od Turcji przez wschodni i środkowy Półwysep Bałkański do wybrzeży Morza Bałtyckiego. W Polsce jest gatunkiem obcym.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ciepło- i sucholubny, o muszli białej lub pokrytej nieregularnie zanikającymi brązowymi lub czarnymi paskami. Muszla płaska, z zupełnie otwartym dołkiem osiowym. Końce otworu ostro zakończone, bez wargi. Wysokość 6–9 mm i szerokość 12–20 mm[2]. Jest podobny i łatwy do pomylenia ze ślimakiem wrzosowiskowym (Helicella itala), występującym w całej Europie Zachodniej, wliczając tu zachodnią część Polski. Żywi się roślinami. W czasie suszy zamyka się w muszli i zapada w stan anabiozy[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. III. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2008, s. 401. ISBN 978-83-88147-09-8.
  2. 2,0 2,1 2,2 Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0428-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Urbański J. Krajowe ślimaki i małże, Warszawa 1957.