Ślimak przydrożny
| Ślimak przydrożny | |
 Muszla ślimaka przydrożnego |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | mięczaki |
| Gromada | ślimaki |
| Podgromada | płucodyszne |
| Rząd | trzonkooczne |
| Rodzina | Hygromiidae |
| Rodzaj | Xerolenta |
| Gatunek | ślimak przydrożny |
| Nazwa systematyczna | |
| Xerolenta obvia | |
| (Menke, 1828) | |
| Synonimy | |
|
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ślimak przydrożny (Xerolenta obvia) – pontokaspijski, ekspansywny gatunek ślimaka lądowego z rodziny Hygromiidae[1], wcześniej zaliczany do ślimakowatych[2].
Spis treści |
[edytuj] Zasięg występowania
Od Turcji przez wschodni i środkowy Półwysep Bałkański do wybrzeży Morza Bałtyckiego. W Polsce jest gatunkiem obcym.
[edytuj] Opis
Ciepło- i sucholubny, o muszli białej lub pokrytej nieregularnie zanikającymi brązowymi lub czarnymi paskami. Muszla płaska, z zupełnie otwartym dołkiem osiowym. Końce otworu ostro zakończone, bez wargi. Wysokość 6–9 mm i szerokość 12–20 mm[2]. Jest podobny i łatwy do pomylenia ze ślimakiem wrzosowiskowym (Helicella itala), występującym w całej Europie Zachodniej, wliczając tu zachodnią część Polski. Żywi się roślinami. W czasie suszy zamyka się w muszli i zapada w stan anabiozy[2].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. III. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2008, s. 401. ISBN 978-83-88147-09-8.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0428-6.
[edytuj] Bibliografia
- Urbański J. Krajowe ślimaki i małże, Warszawa 1957.
