Ślub konkordatowy
Z Wikipedii
Ślub konkordatowy – popularna nazwa ślubów wyznaniowych przewidzianych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Małżeństwo zawarte zgodnie z przewidzianymi tam wymogami ma równocześnie status ślubu cywilnego. Kościół lub związek wyznaniowy powinien w ciągu 5 dni od daty zawarcia małżeństwa przesłać dokumenty do urzędu stanu cywilnego, który sporządza akt ślubu.
Spis treści |
[edytuj] Kościół rzymskokatolicki
[edytuj] Przygotowania
Przygotowania do ślubu należy rozpocząć, co najmniej na 6 miesięcy przed wybraną datą ślubu. Narzeczeni ustalają wspólnie datę ślubu, zgłaszają się do kancelarii parafialnej i od tego momentu rozpoczyna się procedura. Trzy miesiące przez datą zawarcia związku narzeczeni zgłaszają się do kancelarii parafialnej parafii, w której chcą zawrzeć małżeństwo, z następującymi dokumentami:
- świadectwo bierzmowania
- świadectwo chrztu (oba wystawione nie dawniej niż trzy miesiące przed wizytą w kancelarii)
- zaświadczenie o ukończeniu kursu przedmałżeńskiego
- dowody osobiste
- dane świadków
Po dostarczeniu wyżej wymienionych dokumentów urzędnik kościelny kancelarii parafialnej sporządza tzw. protokół przedślubny oraz zapisze tzw. zapowiedzi. Przez dwa tygodnie w parafiach obojga przyszłych małżonków zostają wygłoszone zapowiedzi zawarcia przez nich związku małżeństwa. Trzy miesiące przed uroczystością należy zdobyć z Urzędu Stanu Cywilnego zaświadczenie o braku okoliczności wykluczających zawarcie małżeństwa. W tym celu należy zgłosić się do USC z dowodami i skróconymi odpisami aktów urodzenia. Akt ślubu spisuje tydzień przed ślubem. Aby tego dokonać należy dostarczyć do kancelarii parafialnej kilka niezbędnych dokumentów:
- zaświadczenie o odczytaniu w rodzimych parafiach narzeczonych zapowiedzi o planowanym ślubie
- potwierdzenie o odbyciu nauk przedmałżeńskich i spotkań w poradni rodzinnej, - dowody osobiste
- zaświadczenie z USC o braku okoliczności wykluczających zawarcie małżeństwa
Narzeczeni mogą sobie sami wybrać parafię, w której będą chcieli zawrzeć związek małżeński. Jeżeli podejmą decyzję, że ślub nie będzie zawierany ani w parafii panny młodej, ani pana młodego, to po zapowiedziach narzeczeni otrzymują tzw. licencję. Dokument należy dostarczyć do parafii, w której odbędzie się ślub.
Tuż przed samą ceremonią wymagane są zaświadczenia o dwóch spowiedziach, odbytych po spisaniu protokołu oraz na dzień przed ślubem. Ostatnim dokumentem potrzebnym do wzięcia ślubu jest podpisywana w dniu ślubu zgoda na skutki cywilno - prawne małżeństwa konkordatowego. Narzeczeni, składając podpisy, potwierdzają wolę wywarcia skutków cywilnych małżeństwa kanonicznego. Dokument podpisują także świadkowie. Po 10 dniach od daty zawarcia związku małżeńskiego otrzymuje się w USC odpisy skróconych aktów małżeństwa. Na tym kończy się procedura zawierania ślubu konkordatowego.
[edytuj] Przebieg ceremonii
W uroczystym dniu ślubu państwo młodzi oraz świadkowie składają podpisy w odpowiednich miejscach zaświadczenia o zawarciu małżeństwa, na trzech egzemplarzach, które podpisuje również kapłan lub diakon błogosławiący związek.
Po homilii następuje obrzęd zawarcia małżeństwa. Wszyscy wstają, a narzeczeni zbliżają się do ołtarza i stają przed kapłanem, który zwracając się do nich po imieniu zadaje im następujące pytania: (Imię i imię) czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński? Narzeczeni odpowiadają: Chcemy.
Czy chcecie wytrwać w tym związku w zdrowiu i chorobie, w dobrej i zlej doli, aż do końca życia? Narzeczeni: Chcemy.
Czy chcecie z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy? Narzeczeni: Chcemy.
Następnie wszyscy zebrani śpiewają stojąc hymn do Ducha Świętego O Stworzycielu Duchu, przyjdź, prosząc Ducha Prawdy i Uświęciciela o dary i łaski konieczne w małżeństwie.
W chwili zawierania małżeństwa narzeczeni zwracają się do siebie i podają sobie prawe dłonie, a kapłan wiąże je końcem stuły. Odtąd te ręce, będą nierozerwalnie sobie towarzyszyły, pomagały i wspierały się. Narzeczeni powtarzają teraz kolejno za kapłanem:
Ja (imię) biorę ciebie (imię) za żonę (męża) i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny i wszyscy Święci.
[edytuj] Podmioty, przed którymi można zawrzeć małżeństwo konkordatowe
Obecnie, oprócz Kościoła Katolickiego, prawo udzielania ślubu konkordatowego w Polsce posiada 10 kościołów i związków wyznaniowych. Każdy z nich może to uczynić na podstawie ustaw indywidualnych regulujących ich działalność. W przypadku Kościoła Rzymsko Katolickiego jest to możliwe na podstawie ustawy o stosunku państwa do kościoła katolickiego z 17 maja 1989 oraz konkordatu z 28 lipca 1993.
4 kościoły i związki wyznaniowe działające w Polsce nie mają prawa do ślubu konkordatowego, mimo iż posiadają ustawę indywidualną, są to: Muzułmański Związek Religijny, Karaimski Związek Religijny, Kościół Katolicki Mariawitów oraz Wschodni Kościół Staroobrzędowy tzw. bezpopowcy.
Związki wyznaniowe i kościoły, w których można zawrzeć małżeństwo konkordatowe to:
- Kościół rzymskokatolicki
- Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
- Kościół Ewangelicko-Augsburski
- Kościół Ewangelicko-Reformowany
- Kościół Ewangelicko-Metodystyczny
- Kościół Chrześcijan Babtystów
- Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
- Kościół Starokatolicki Mariawitów
- Kościół Zielonoświątkowy
- Kościół Polskokatolicki
- Związek Gmin Wyznaniowych żydowskich
Zważywszy na liczbę podmiotów religijnych, w którym można zawrzeć tego rodzaju ślub i fakt, że tylko Stolica Apostolska zawarła z Rzeczpospolitą Polską konkordat, nazwę "małżeństwo konkordatowe" można zastępować określeniem "małżeństwo wyznaniowe wywołujące skutki w prawie cywilnym".
