Śluzak rzekomy otrzewnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nowotwór mezotelialny złośliwy otrzewnej
ICD-10 C48.2
Obraz śluzaka rzekomego otrzewnej w tomografii komputerowej. Strzałki wskazują patologiczne masy w jamie otrzewnej[1]

Śluzak rzekomy otrzewnej (łac. pseudomyxoma peritonei, ang. pseudomyxoma peritonei, PMP) – rzadko występujący, nietypowy nowotwór, charakteryzujący się dużą ilością śluzowej i galaretowatej treści w jamie otrzewnej.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Śluzak rzekomy otrzewnej jest rzadkim nowotworem. Występuje 2 razy częściej u mężczyzn [2]. W 30% przypadków stwierdza się śluzowy guz jajnika, w 10% stan przebiega razem z zapaleniem wyrostka robaczkowego [3].

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Histiogeneza PMP jest kontrowersyjna[2]. W przeciwieństwie do większości nowotworów, śluzak rzekomy otrzewnej nie przerzutuje ani drogą naczyń krwionośnych, ani chłonnych. W około 60% przypadków PMP spotyka się pierwotny guz w wyrostku robaczkowym, a zmiany w otrzewnej następują, gdy komórki śluzotwórcze przedostaną się do jamy otrzewnej wskutek pęknięcia pierwotnego guza. Nie jest do końca wyjaśnione, czy jajnik też może być punktem wyjścia nowotworu, czy też zajęty jest wtórnie: część autorów uważa, że śluzowe guzy jajnika i wyrostka robaczkowego są niezależnymi ogniskami pierwotnymi. Śluzak rzekomy otrzewnej może też wystąpić w przebiegu śluzowych nowotworów trzustki i dróg żółciowych.

Obraz histologiczny[edytuj | edytuj kod]

Mikroskopowo stwierdza się pola śluzu z komórkami międzybłonka, zmiany włókniste, fragmenty nabłonka śluzotwórczego bez cech atypii. Najczęstszym typem histologicznym śluzaka jest adenomucinosis peritonealis disseminata.

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Objawy są zróżnicowane w zależności od tego, z jaką patologią śluzak jest związany. Najczęstszymi objawami są:

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

  • niedrożność jelit
  • zapalenie otrzewnej.
  • powikłania metaboliczne skutkujące kacheksją ( wyniszczeniem )
  • choroba może prowadzić do śmierci

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Badaniem obrazowym wskazanym w diagnostyce PMP jest tomografia komputerowa. Niezbędna jest biopsja i badanie histopatologiczne.

Przypisy

  1. Li C, Kanthan R, Kanthan SC. Pseudomyxoma peritonei--a revisit: report of 2 cases and literature review. „World J Surg Oncol”. 4. 60, 2006. PMID 16945158.  DOI:10.1186/1477-7819-4-60
  2. 2,0 2,1 Jerzy Stachura, Wenancjusz Domagała Patologia znaczy słowo o chorobie. T. 2. Wydawnictwo Polskiej Akademii Umiejętności, Kraków 2003. ISBN 83-88857-65-7.
  3. Wirtzfeld DA, Rodriguez-Bigas M, Weber T, Petrelli NJ. Disseminated Peritoneal Adenomucinosis: A Critical Review. „Annals of Surgical Oncology”. 6. 8, s. 797–801, 1999. PMID 10622510. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.