Śluzica pospolita
| Śluzica pospolita | |
| Myxine glutinosa[1] | |
| Linnaeus, 1758 | |
.jpg) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Nadgromada | bezżuchwowce |
| Gromada | śluzice |
| Rząd | śluzicokształtne |
| Rodzina | śluzicowate |
| Rodzaj | Myxine |
| Gatunek | śluzica pospolita |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Śluzica pospolita[3], śluzica atlantycka[4], śluzica[5] (Myxine glutinosa) – gatunek bezżuchwowca z rodziny śluzicowatych (Myxinidae). Śluzice występują przeważnie w pobliżu brzegów, na głębokości 20–60 m, gdzie prowadzą typowe życie pasożytnicze. Chętnie przebywają na obszarach, gdzie stykają się bogate w ryby prądy morskie. Dzień spędzają zakopane po głowę w piasku. Dopiero w nocy wyruszają na poszukiwanie pokarmu. Chętnie zbierają bezkręgowce tuż nad dnem morza, jednak głównie odżywiają się rybami, zarówno zdrowymi jak i chorymi, padłymi i uwięzionymi w sieciach (przez co są traktowane w rybołówstwie jako szkodniki). Język śluzic jest zaopatrzony w rogowe zęby, którymi wgryzają się w ciało schwytanej ryby. Najpierw nagryzają skórę, a następnie po kawałku wyrywają mięśnie. Aby to wykonać zwijają ciało w supeł, którego pętla opiera się na ciele ryby. Z przodu na każdym boku śluzic widnieje duży owalny otwór, przez który odprowadzana jest woda ze skrzeli. Otwór ten jest oddalony od głowy, co stanowi wyraz przystosowania do pasożytniczego trybu życia. Śluzice wyżerając bowiem wnętrzności i mięśnie częściowo wpełzają do wnętrza ciała ofiary. Do wnętrza dużych ryb mogą wniknąć całkowicie. Często śluzice napadają gromadnie na swoje ofiary. Znany jest przypadek znalezienia w złowionym dorszu aż 213 śluzic.
Śluzice osiągają dojrzałość płciową po osiągnięciu 25–28 cm długości ciała. Na okres tarła opuszczają wybrzeża i udają się na większe głębokości, gdzie na dnie składają 20–30 jaj. Jaja śluzic są chronione przez podłużne rogowe otoczki, które na obu końcach mają włókna z haczykami. Dzięki nim jaja są sczepione i przymocowane do podłoża.
Charakterystyczne cechy: ciało wężowate i wydłużone, skóra gładka, bez łusek, pokryte grubą warstwą śluzu; brak oczu i parzystych płetw. Jama gębowa bezzębna z 4 parami śluzowych wyrośli.
Długość i masa ciała: przeciętnie 30–40, maksymalnie 60 cm; około 0,5 kg.
Okres tarła: cały rok.
Płodność: 20–30 jaj.
Pożywienie pasożyt, odżywia się bezkręgowcami i rybami.
Zasięg występowania: europejskie i północnoamerykańskie przybrzeżne wody Atlantyku; od wybrzeży północno-wschodniej Rosji do zachodniej części Morza Śródziemnego.
Przypisy
- ↑ Myxine glutinosa w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Myxine glutinosa. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
- ↑ Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982. ISBN 83-215-2103-7.
- ↑ Ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, seria: Mały słownik zoologiczny.
Bibliografia [edytuj]
- Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
- Ryby : encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN : Dorota Szatańska, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9 (seria).
