Śmiłowicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Śmiłowicze
Dzielnica Tatarów w Śmiłowiczach
Dzielnica Tatarów w Śmiłowiczach
Państwo  Białoruś
Obwód miński
Wysokość 156 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

4600[1]
Kod pocztowy 223216
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Śmiłowicze
Śmiłowicze
Ziemia 53°45′N 28°01′E/53,750000 28,016667Na mapach: 53°45′N 28°01′E/53,750000 28,016667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Białoruś

Śmiłowicze (biał. Смілавічы) – osiedle typu miejskiego na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie czerwieńskim nad Wołmą, dopływem Świsłoczy, położone 27 km na południowy wschód od Mińska; 4,6 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach sześćdziesiątych XVII wieku Marcjan Aleksander Ogiński wzniósł tu zamek obronny i cerkiew pw. Wniebowzięcia Pańskiego. W roku 1757 dobra śmiłowickie zostały sprzedane przez hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego sędziemu Stanisławowi Moniuszce. Jego wnuk za młodu lubił ponoć wsłuchiwać się w melodię kuranta wygrywaną przez stojący w sieni zamkowej zegar.

Po Moniuszkach dobra przejęli Wańkowiczowie, którzy przebudowali zamek na pałac, w którym znalazły się meble po królu Stanisławie Auguście, archiwa Ogińskich, Moniuszków, Wańkowiczów i Broel-Platerów, starodruki i obrazy Walentego Wańkowicza.

W Śmiłowiczach znajdował się także kościół św. Wincentego à Paulo i klasztor zgromadzenia misjonarzy, który zniszczony został przez bolszewików.

W miejscowości urodził się Jan Józef Baranowski polski wynalazca w tym m.in. semafora, kasownika do biletów oraz gazomierza[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Urbański: Kresowe siedziby polskie, które uległy zagładzie: Śmiłowicze, "Tygodnik Ilustrowany" nr 2, 14 stycznia 1928, Warszawa, s.45

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]