Śmierć cieplna Wszechświata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Śmierć cieplna Wszechświata (Wielki Chłód) – hipoteza zakładająca kres Wszechświata w wyniku osiągnięcia stanu termicznej równowagi. Stan ten jest konsekwencją dążenia entropii – w izolowanym układzie termodynamicznym – do stanu maksymalnego. Termin ten został po raz pierwszy użyty przez Hermanna von Helmholtza na podstawie wniosków Rudolfa Clausiusa wynikających z II zasady termodynamiki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Heller: Ostateczne wyjaśnienia wszechświata, UNIVERSITAS, Kraków 2008, str. 27-28