Śmigło ogonowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykład śmigła ogonowego umieszczonego wewnątrz ogona (Fenestron), w helikopterze Eurocopter EC120B
Przykład śmigłowca bez śmigła ogonowego (układ Piaseckiego)

Śmigło ogonowe – rodzaj śmigła zamontowanego w tylnej części statku powietrznego. W klasycznych śmigłowcach jednowirnikowych (układ Sikorskiego) śmigło ogonowe jest jednym z głównych elementów konstrukcji, odpowiedzialnym za przeciwdziałanie momentowi obrotowemu, pochodzącemu od głównego wirnika napędowego, jak również za sterowanie ruchem obrotowym śmigłowca wokół osi obrotu wirnika.

W śmigłowcach średnica śmigła ogonowego jest kilkukrotnie mniejsza od średnicy głównego wirnika napędowego, a jego skok (a więc i ciąg) jest sterowany oddzielnie w celu kompensacji i sterowania ruchem obrotowym całej maszyny. Oś śmigła ogonowego jest umieszczona poprzecznie do głównej osi symetrii śmigłowca.

W niektórych rozwiązaniach śmigłowców wykorzystuje się dwa główne wirniki napędowe obracające się w przeciwnych kierunkach. Wirniki te mogą być współosiowe (układ Kamowa), albo posiadać parę osi równoległych, zestawionych wzdłuż (układ Piaseckiego) lub w poprzek (układ Flettnera ) helikoptera. W takim przypadku momenty obrotowe względem konstrukcji maszyny pochodzące od każdego z wirników znoszą się, wobec czego nie ma konieczności stosowania śmigła ogonowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • ROTORCRAFT FLYING HANDBOOK; Rozdział 1: "Helikopter - wstęp", sekcja 1-2 (ang.); US Department of Transportation, Federal Aviation Administration, FAA-H-8083-21