Śnieżne Kopy
Śnieżne Kopy (słow. Snežné kopy, dawniej Snežná kopa, niem. Eisernestorschneekoppe, węg. Vaskapu-hócsúcs[1]) – grupa trzech turni w grani głównej Tatr, pomiędzy Zachodnimi i Wschodnimi Żelaznymi Wrotami[2][3]. Dawniej uznawane były za jeden szczyt o trzech wierzchołkach i nazywane Śnieżną Kopą[1].
W grani tej w kierunku od zachodu na wschód wyróżnia się kolejno[4]:
- Zachodnie Żelazne Wrota (Západná železná brána) ~ 2280 m
- Mała Śnieżna Kopa (Malá Snežná kopa)
- Niżnia Śnieżna Ławka (Nižná snežná lávka)
- Pośrednia Śnieżna Kopa (Prostredná Snežná kopa) 2322 m
- Wyżnia Śnieżna Ławka (Vyšná snežná lávka)
- Hruba Śnieżna Kopa (Hrubá Snežná kopa) ~ 2310 m
- Wschodnie Żelazne Wrota (Východná železná brána) ~ 2255 m.
Pod północnymi ścianami Hrubej i Pośredniej Śnieżnej Kopy znajduje się taras zwany Śnieżną Galerią (bardzo długo zalega w nim śnieg), od którego masyw wziął swoją nazwę[1]. Od Śnieżnych Kop wychodzą dwie boczne granie: północno-wschodnia i północna. Północno-wschodnia grań, kończąca się urwiskiem Zasłonistej Turni, stanowi zachodnie obramowanie górnego piętra Doliny Kaczej[3]. Grań północna tworzy wschodnie obramowanie Kaczego Żlebu. Pomiędzy tymi graniami i Zasłonistą Turnią znajduje się wysoko położony, zawalony rumowiskiem głazów i zazwyczaj zaśnieżony Kocioł pod Zasłonistą Turnią (Kotol pod Vežou Železnej brány)[3].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ Górska Gazeta Internetowa. Przez wschodnie Żelazne Wrota. [dostęp 2009-09-24].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Witold Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Cz. IX. Warszawa: Sport i Turystyka, 1964.
- ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-08-25].
