Śnieżnicki Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śnieżnicki Park Krajobrazowy
{{{Opis_zdjęcia}}}
Widok Gór Bialskich z Czarnej Góry.
Mezoregion Góry Bialskie, Masyw Śnieżnika i Góry Złote
Położenie gminy: gmin Bystrzyca Kłodzka, Kłodzko, Lądek-Zdrój, Międzylesie, Stronie Śląskie i Złoty Stok
Data utworzenia 1981
Powierzchnia 288,00 km²
Otulina 149,00 km²
Liczba rezerwatów 5
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Śnieżnicki Park Krajobrazowy
Śnieżnicki Park Krajobrazowy
Ziemia 50°18′00″N 16°53′00″E/50,300000 16,883333
Oficjalna strona
Portal Portal Ochrona środowiska

Śnieżnicki Park Krajobrazowy – park krajobrazowy, w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Wschodnich, województwo dolnośląskie.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Park jest położony w Sudetach Wschodnich, powyżej Rowu Górnej Nysy i na wschód od niego. Śnieżnicki Park Krajobrazowy znajduje się na terenie województwa dolnośląskiego, na terenie: powiatu kłodzkiego i powiatu ząbkowickiego, obejmuje swoimi granicami trzy pasma górskie: Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie i Góry Złote oraz fragment niewysokiego pasma zwanego Krowiarkami, będącego przedłużeniem masywu Śnieżnika w kierunku Kotliny Kłodzkiej.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Został utworzony w 1981 Rozporządzeniem Nr 3/93 Wojewody Wałbrzyskiego, na mocy uchwały Nr 35/81, Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wałbrzychu - Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wałbrzychu z dnia 09.11.1981 r., Nr 5, poz. 46. Park granicami obejmuje trzy grupy górskie Sudetów Wschodnich o wybitnych walorach przyrodniczych. Powierzchnia Parku wynosi 28 800 ha, a jego strefa ochronna 19 900 ha. Obszar parku i jego otuliny znajduje się na terenie rozciągającym się od wzniesienia Opacza na południu, aż po okolice Złotego Stoku na północy. Obejmuje szczytowe partie Sudetów Wschodnich sięgające wysokości ponad 1000 m n.p.m. Minimalna wyniesienie na terenie parku wynosi około 440 m n.p.m. w okolicy Mąkolna, a maksymalne 1425 m n.p.m. (szczyt Śnieżnika). Park utworzono głównie ze względu na wysokie walory krajoznawcze i krajobrazowe. W parku zachowały się partie naturalnej Puszczy Sudeckiej z udziałem: buka, wiązu, modrzewia i grabu. W obrębie parku znajduje się pięć rezerwatów przyrody.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Sudety Wschodnie zbudowane są ze skał metamorficznych wieku od młodszego proterozoiku do dolnego karbonu, skał magmowych wieku karbońskiego, skał osadowych wieku od górnego karbonu do czwartorzędu oraz wulkanicznych bazaltów wieku trzeciorzędowego. Masyw Śnieżnika oraz Góry Bialskie zbudowane są ze skał metamorficznych, a w Górach Złotych występują gnejsy, granity, łupki krystaliczne i inne. W paśmie Krowiarek występują duże soczewki dolomitów i marmurów, w których powstały studnie krasowe i jaskinie. Największa z nich - Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie.

Rzeźba[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba terenu Parku jest mocno urozmaicona i charakteryzuje się występowaniem kontrastowych krajobrazów: od kotlin wysokogórskich, poprzez krajobrazy starszych gór i starych dolin rzecznych, aż po erozyjny krajobraz krawędzi tektonicznych. Zachodnie, stosunkowo strome zbocza masywu Śnieżnika przecinają liczne dolinki, a powstałe na progach skalnych wodospady stanowią dodatkowe urozmaicenie krajobrazu.

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

W parku występuje piętrowy układ roślinności górskiej. Lasy zajmują około 60% powierzchni Parku. Wszystkie szczyty Sudetów Wschodnich są zalesione. Wyjątkiem jest Śnieżnik (1425 m n.p.m.), gdzie granica lasu przebiega pod szczytem i gdzie powyżej, w piętrze halnym, rośnie sztucznie wprowadzona kosodrzewina. Regiel dolny sięga do wysokości 800-900 m n.p.m. i tworzą go głównie drzewostany świerkowe, urozmaicone domieszką buka, modrzewia i pojedynczo występującym dębem. W lasach regla górnego dominują drzewostany świerkowe. We florze Parku występuje wiele roślin objętych ochroną, jak: wawrzynek wilczełyko, pióropusznik strusi, podrzeń żebrowiec, dziewięćsił bezłodygowy, lilia złotogłów, widłaki, storczykowate. Antropogeniczne stanowiska mają tutaj kosodrzewina (sadzona w najwyższych partiach) i sosna limba. Śnieżnicki Park Krajobrazowy charakteryzuje występowanie kilku gatunków roślin, które w granicach parku zachowały jedyne znane stanowiska w paśmie Sudetów lub województwie dolnośląskim[1]. Do tej grupy zalicza się:

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Na szczególną uwagę zasługuje fauna Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. O wyjątkowości faunistycznej tego regionu świadczy m.in. fakt, że przed wojną w Międzygórzu powstała stacja nauk biologicznych. Stwierdzono tu występowanie wielu gatunków o ograniczonym zasięgu oraz taksonów bardzo rzadkich. Bogata jest fauna jaskiniowa, do której należą przede wszystkim nietoperze: gacek szary, gacek brunatny, nocek rudy i nocek duży. Spośród większych ssaków w lasach żyją: kozica, jeleń, sarna, muflon, dzik, lis, borsuk, kuna leśna, gronostaj, tchórz, łasica, popielica, orzesznica, koszatka i inne. Z około 100 występujących tu gatunków ptaków, należy wymienić głuszca, cietrzewia, dzięcioła trójpalczastego, pluszcza, czeczotkę, jarząbka, bociana czarnego i puchacza. Z gadów występuje: żmija zygzakowata, zaskroniec i padalec. Z ryb w górskich potokach żyje: minóg strumieniowyoraz pstrąg potokowy.

Rezerwaty przyrody[edytuj | edytuj kod]

Unikalne walory przyrodnicze Parku krajobrazowego chronione są w formie rezerwatów:

  1. rezerwat przyrody Śnieżnik Kłodzki
  2. rezerwat przyrody Puszcza Śnieżnej Białki
  3. rezerwat przyrody Nowa Morawa
  4. rezerwat przyrody Jaskinia Niedźwiedzia
  5. rezerwat przyrody Wodospad Wilczki

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez teren Parku prowadzą dwa główne sudeckie szlaki wędrówek pieszych oraz kilka krótszych:

  • szlak turystyczny czerwony czerwony -
  • szlak turystyczny niebieski niebieski -
  • szlak turystyczny czarny czarny -
  • szlak turystyczny zielony zielony -
  • szlak turystyczny żółty żółty -

Na Hali pod Śnieżnikiem znajduje się górskie schronisko turystyczne "Na Śnieżniku".

Stare drogi[edytuj | edytuj kod]

  • Droga Albrechta (niem. Albrecht Strasse)
  • Droga Izabeli (niem. Puhu-Strasse)
  • Droga Marianny (niem. Mariannenstrasse)
  • Droga Morawska dawn. Droga Nowomorawska (niem. Mährishe Strasse)
  • Droga Staromorawska (niem. Altmährishe Strasse)
  • Droga nad Lejami
  • Droga pod Lejami

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]



Przypisy

  1. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  2. Świerkosz K., Reczyńska K. 2010. Orchis militaris L. na Dolnym Śląsku i terenach przyległych. Acta Botanica Silesiaca 5: 87-97."
  3. http://terraflora.vot.pl/articles.php?article_id=113