Śpiewający pies z Nowej Gwinei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Śpiewający pies z Nowej Gwinei
New Guinea Singing Dog on trail.jpg
Śpiewający pies z Nowej Gwinei
Inne nazwy ang.: New Guinea Singing Dog,
łac. Canis hallstromi
Kraj patronacki Nowa Gwinea
Wymiary
Wysokość 36-46 cm
Masa 8-14 kg
Klasyfikacja
UKC Sighthounds & Pariahs (charty i rasy pierwotne)

Śpiewający pies z Nowej Gwinei (łac. Canis lupus hallstromi, ang. New Guinea Singing Dog - w skrócie NGSD) – jedna z ras psów należąca do grupy psów w typie pierwotnym. Pochodzi z Nowej Gwinei i jest blisko spokrewniony z dingo. Jest dzikim psem, który nie został zmieniony przez człowieka i zachowuje do dzisiaj wiele cech pierwotnych odróżniających go od psa domowego. Z natury jest nieufny, nieobliczalny i nie lubi częstego dotykania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rasa została odkryta przez Ellisa Troughtona w 1957 r. i nazwana przez niego canis hallstromi na cześć Edwarda Hallstroma, australijskiego filantropa i dyrektora ogrodu zoologicznego Taronga w Sydney. Ów ogród zoologiczny był pierwszym, w którym znalazła się para psów tej rasy, przysłana tam przez samego Troughtona. Wszystkie śpiewające psy rozmnożone w niewoli pochodzą od tej pary, zaś doniesienia o napotkaniu dziko żyjących psów NGSD są od czasu odkrycia niezwykle rzadkie[1]. Wkrótce po odkryciu i opisaniu przez Troughtona, NGSD uznawano za odrębny gatunek - stąd początkowo duże zainteresowanie ogrodów zoologicznych posiadaniem i rozmnażaniem tych zwierząt. Obecnie nie uważa się ich za osobny gatunek, lecz jedynie rasę, która istniała i rozwijała się w izolacji od innych ras psów przez około 6000 lat. Stwierdzenie pokrewieństwa z psami przyczyniło się do spadku zainteresowania zoologów i ogrodów zoologicznych[1], zaś naturalnej populacji grozi wyginięcie, z powodu rozpowszechnienia się na zajmowanych przez nią terenach krzyżówek tej unikalnej rasy z psem domowym. Populacja utrzymywana w hodowlach jest jeszcze bardzo nieliczna i nie może być szybko rozwijana ze względu na konieczność zachowania odrębnych linii genetycznych. Pod koniec XX wieku w hodowlach znajdowało się zaledwie około 100 psów tej rasy.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Swoją nazwę psy zawdzięczają wydawaniu charakterystycznego przeciągłego dźwięku, podobnego do wycia, lecz o wyższym i modulowanym tonie.

Są to psy bardzo zwinne, poruszające się z dużą gracją, w sposób nieco podobny do kotów. Lubią zajmować miejsce na pewnej wysokości. Chętnie wspinają się na różne przeszkody. Posiadają też umiejętność chodzenia po drzewach, którą zawdzięczają szczególnej budowie stawów wszystkich łap, pozwalającej na zginanie palców o wiele bardziej niż inne psy. Wchodzą na pochyłe drzewa o grubych konarach i szorstkiej korze.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]