Średnie ciśnienie tętnicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Średnie ciśnienie tętnicze (ang. MAP – mean arterial pressure) – termin używany w medycynie do wyrażenia hipotetycznego, przeciętnego ciśnienia tętniczego u danego pacjenta. Jest definiowane jako średnie ciśnienie tętnicze w trakcie pojedynczego cyklu pracy serca.

Obliczenie[edytuj | edytuj kod]

Średnie ciśnienie tętnicze oblicza się ze wzoru:

MAP = (CO \times SVR) + CVP, gdzie[1]

CVP jest zazwyczaj na tyle małe, że może być pominięte.

Średnie ciśnienie tętnicze można również wyliczyć z przybliżonych, prostszych wzorów[2][3]:

MAP \simeq DP + \frac{1}{3}(SP - DP), gdzie

lub

MAP \simeq \frac{2}{3}DP + \frac{1}{3}SP

lub

MAP \simeq DP + \frac{1}{3}PP, gdzie

Przy szybkiej akcji serca wartość MAP jest zbliżona do średniej arytmetycznej ciśnienia skurczowego i rozkurczowego.

Norma[edytuj | edytuj kod]

Norma średniego ciśnienia tętniczego wynosi od 75–100 mm Hg.

Znaczenie kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Wartość średniego ciśnienia tętniczego ma znaczenie w utrzymaniu odpowiedniej perfuzji narządowej, to jest zapewnienia prawidłowego przepływu krwi przez organy. Uważa się, że poniżej 60 mm Hg MAP ciśnienie perfuzji jest niedostateczne i dochodzi do niedotlenienia.

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.