Śriwajsznawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tilaka śriwisznuitów

Śriwajsznawa , śriwisznuizm, śrisampradaja - ortodoksyjna , braministyczna tradycja w łonie wisznuizmu. Nazwa tej tradycji pochodzi od bogini Śri, cieszącej się w Tamilnadu czcią równorzędną Wisznu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tradycję śriwajsznawa zapoczątkowano w IX w. na bazie zbioru hymnów i pieśni mistyków tamilskich zwanych alwarami. Dalej w okresie X - XIV w. rozwijali ją tzw. aćarjowie [1]. Za pierwszego aćarję i kodyfikatora ruchu uważany jest Nathamuni. Zebrał on w X wieku pieśni alwarów w zbiór Cztery tysiące boskich utworów , stanowiący do dziś podstawowy tekst śriwisznuitów [2]. Pod względem doktrynalnym bardziej oryginalny był jednak Jamuna, próbujący łączyć idee wedanty i bhakti. Za najważniejszego aćarję śriwisznuizmu uważa się Ramanudźę, twórcę dziewięciu dzieł filozoficznych w sanskrycie.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

W XIV w. ruch rozpadł się na dwie odrębne sekty, południową i północną, obie powołujące się na Ramanudżę. Doktrynalne różnice między nimi dotyczą głównie rozbieżności co do oceny wartości ludzkiego wysiłku w dążeniach duchowych. Różnią się także formą tilaki urdhwapundra malowanej na czole.

Praktyki religijne[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze mantry tradycji to [3] :

Doktryna[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

J.L. Brockington: Święta nić hinduizmu. Hinduizm w jego ciągłości i różnorodności. Józef Marzęcki(tłum.). Wyd. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 8322111432.

Przypisy

  1. Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 31. ISBN 978-83-233-2645-8.
  2. Alwarowie i tamilska weda. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel(tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 139, seria: Ex Oriente. ISBN 9788323325178.
  3. Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 31. ISBN 978-83-233-2645-8.
  4. Kult Narajany. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel(tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 127, seria: Ex Oriente. ISBN 9788323325178.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]