Śriwidja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śrijantra

Śriwidja (trl. Śrīvidyā , ang. Shri Vidya) – tantryczna tradycja hinduistyczna wyłoniona z zachodniego przekazu nurtu kaula (kula)[1] w odmianie śrikula (tantryzm "rodu łaskawej bogini"[2]).

Centralnym bóstwem jest bogini Lalita Tripurasundari a charakterystycznym diagramem najpopularniejsza z jantrśrijantra.

Pisma[edytuj | edytuj kod]

  • Nitjaszodasikatnawa – "Ocean tradycji Szesnastu Wiecznych Bogiń"
  • Joginihrydaja – "Serce Jogini"
  • Tantraradźajantra – "Król tantr"
  • Parasuramakalpasutra
  • Saubhagjaćintamani[3]

Recepcja w Indiach[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się kilka szkół śriwidji, w tym w ogólności:

  1. samajaćara - samaja-tantra nazywana jest również "Tantrą prawej ręki". Uczniowie samaja-tantry praktykują medytację na sahasraraćakrze. Zdobywają również wiedzę o ćakrach, nadi i pranach. Samajaćara uważana jest za najczystszą i najbardziej duchową z trzech ścieżek tantry.
  2. miszraćara - uczniowie Miszra-tantry praktykują medytację oraz praktyki zewnętrzne, mające na celu otworzenie ćakry anahata.
  3. kaulaćara - kaula-tantra nazywana jest również "tantrą lewej ręki". Jej adepci medytują nad energią kundalini i wykorzystują praktyki zewnętrzne intensywnie przyjemne i nieprzyjemne (najczęściej seksualne) w celu otworzenia ćakry muladhara. Uważa się, że praktyki te są często nadużywane w szkodliwy sposób[4].

Część szkół południowoindyjskich uległa znacznie wpływom wedanty , zatraciła tantryczny charakter niektórych rytuałów i dostosowała się do wymogów ortodoksji[5].

Recepcja w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Grupa Wyznaniowa "Shri Vidya" była oficjalnie zarejestrowanym związkiem wyznaniowym, praktykującym w Polsce tę tradycję hinduizmu.

Przypisy

  1. Tradycja kaula. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 175, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
  2. Tantryczny kult bogini. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 194, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
  3. 3,0 3,1 Tradycje śiwaickie. W: Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 24. ISBN 978-83-233-2645-8.
  4. Swami Rama: '. ). Bydgoszcz: Dom wydawniczy LIMBUS.
  5. II. Kilka uwag o indyjskiej literaturze religijnej i jej egzegezie. W: Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 54. ISBN 978-83-233-2645-8.