Śriwidja
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Śriwidja ( trl. Śrīvidyā , ang. Shri Vidya ) – tantryczna tradycja hinduistyczna wyłoniona z zachodniego przekazu nurtu kaula (kula)[1] w odmianie śrikula (tantryzm "rodu łaskawej bogini"[2]).
Centralnym bóstwem jest bogini Lalita Tripurasundari a charakterystycznym diagramem najpopularniejsza z jantr – śrijantra.
Spis treści |
Pisma [edytuj]
- Nitjaszodasikatnawa – "Ocean tradycji Szesnastu Wiecznych Bogiń"
- Joginihrydaja – "Serce Jogini"
- Tantraradźajantra – "Król tantr"
- Saundarjalahari – "Ocean piękna"
- Lalitasahasranama – "Tysiąc imion Lality"
- Tripuropaniszad – "Sekret Tripury"
- Parasuramakalpasutra
- Saubhagjaćintamani[3]
Recepcja w Indiach [edytuj]
Wyróżnia się kilka szkół śriwidji. Część szkół południowoindyjskich uległa znacznie wpływom wedanty , zatraciła tantryczny charakter niektórych rytuałów i dostosowała się do wymogów ortodoksji[4].
Recepcja w Polsce [edytuj]
Grupa Wyznaniowa "Shri Vidya" była oficjalnie zarejestrowanym związkiem wyznaniowym, praktykującym w Polsce tę tradycję hinduizmu.
Przypisy
- ↑ Tradycja kaula. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 175, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
- ↑ Tantryczny kult bogini. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 194, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
- ↑ 3,0 3,1 Tradycje śiwaickie. W: Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 24. ISBN 978-83-233-2645-8.
- ↑ II. Kilka uwag o indyjskiej literaturze religijnej i jej egzegezie. W: Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 54. ISBN 978-83-233-2645-8.
