Świątynia Białego Obłoku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Świątynia Białego Obłoku w Pekinie
Brama wejściowa
Brama wejściowa
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie taoizm
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Świątynia Białego Obłoku w Pekinie
Świątynia Białego Obłoku w Pekinie
Ziemia 39°53′56″N 116°20′15″E/39,898889 116,337500Na mapach: 39°53′56″N 116°20′15″E/39,898889 116,337500
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Świątynia Białego Obłoku (chin. upr. 白云观, chin. trad. 白雲觀, pinyin Báiyúngùan) – świątynia taoistyczna znajdująca się w Pekinie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki świątyni sięgają czasów dynastii Tang. Wybudowana w 739 roku, nosiła wówczas nazwę Tianchang. Wewnątrz znajdował się posąg Laozi. Spłonęła w 1206 roku.

Po zajęciu Chin przez Mongołów odbudowana w 1224 roku z rozkazu Czyngis-chana[1]. Zgodnie z przekazami mistrz Qiu Chuji z rozkazu mongolskiego władcy miał zostać przywódcą wszystkich taoistów w Chinach i rezydować w tej świątyni[2]. Swoją obecną nazwę nosi od czasów dynastii Ming[1].

Przechodziła trzykrotną przebudowę: w 1706, 1714 i 1886 roku[3].

Zdewastowana w okresie rewolucji kulturalnej odgrywała rolę koszar[4]. Odrestaurowana, obecnie ponownie pełni funkcje kultowe. Użytkowana przez Chińskie Towarzystwo Taoistyczne[5], którego jest siedzibą[2]. Obecnie mieszka w niej 30 mnichów[4]. Znajduje się w niej bogata biblioteka pism taoistycznych[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Pawilon Lingguan

Świątynię ulokowano wzdłuż osi północ-południe, z bramami wychodzącymi w kierunku południowym[1]. Zbudowana została na wzór typowej świątyni buddyjskiej. Składa się z trzech położonych równolegle części, w ramach których znajdują się dziedzińce przedzielane bramami i pawilonami kultowymi ze znajdującymi się wewnątrz posągami taoistycznych bóstw[1], oraz ulokowanego na tyłach ogrodu[3]. W różnych miejscach świątyni znajdują się trzy płaskorzeźby przedstawiające małpy; według legendy znalezienie wszystkich i potarcie ich ręką zapewnia szczęście[1].

Głownie zabudowania (50 budynków) znajdują się w zajmującej powierzchnię 2 hektarów części środkowej[3]. Głowna brama o trzech wejściach, wybudowana w 1443 roku, ozdobiona jest wyobrażeniami chmur, żurawi i ptaków[6][3]. Za nią znajduje się most Wofeng, który wiedzie do pawilonu Lingguan. Poświęcony jest on bóstwu o tym imieniu; wewnątrz pawilonu znajduje się jego posąg o wysokości 1,2 metra[7]. Dalej znajduje się poświęcony Nefrytowemu Cesarzowi pawilon Yuhuang z 1,8-metrowym posągiem w środku[8]. Towarzyszy mu 6 mniejszych posągów wyobrażających służbę, zaś ściany pawilonu pokryte są malowidłami z okresu Ming i Qing[3].

Za pawilonem Yuhuang znajduje się wzniesiony w 1456 roku pawilon Laolü, w którym czczonych jest siedmiu założycieli Szkoły Doskonałego Objawienia (Quanzhen Dao)[9]. Następny pawilon, Qiuzu, poświęcony jest założycielowi szkoły Longmen, Qiu Chuji[3]. W pawilonie tym znajduje się wielka drewniana misa, podarowania przez cesarza Yongzhenga. Zgodnie z legendą, gdy mnichom będzie grozić niebezpieczeństwo, mają zanieść ją do pałacu cesarskiego aby uzyskać pomoc[10].

Trójnóg przez pawilonem Sanqing

Ostatnim budynkiem środkowej części świątyni jest pawilon Sanqing. Jako jedyny z pawilon jest on dwupiętrowy[3]. Na pierwszym piętrze oddaje się cześć czterem cesarzowym, zaś na drugim taoistycznej trójcy. Przed pawilonem umieszczony jest wykonany z brązu ogromny trójnóg ofiarowany przez cesarza Jiajinga, ozdobiony wyobrażeniami 43 smoków[11].

W części zachodniej świątyni znajdują się pawilony Citang, Baxian i Luzu, zaś we wschodniej pawilony Sanxing, Cihang, Zhenwu i Leizu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 White Cloud Taoist Temple (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  2. 2,0 2,1 The White Cloud Temple of Beijing (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 White Cloud Temple (ang.). travelchinaguide.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  4. 4,0 4,1 Baiyun Guan (White Cloud Temple), Beijing (ang.). sacred-destinations.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  5. Oficjalny taoistyczny związek wyznaniowy w ChRL
  6. Pailou (Cloud Pillar) (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  7. Lingguan Hall (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  8. Hall of the Jade Emperor (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  9. Laolv Hall (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  10. Hall of Immortal Qiu (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  11. Hall of Taoist Trinity and Four Emperors (ang.). history.cultural-china.com. [dostęp 18 lutego 2010].